آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

ژواکیم پینتو نزدیک به بیست سال است که با بیماری‌های اچ‌آی‌وی و هپاتیت سی زندگی می‌کند. «حالا چی؟ به یادم بیاور» دفترچه یادداشت یک سال از مطالعات بالینی او با داروهای سمی و تغییردهنده ذهن است که هنوز تایید نشده‌اند. تاملی باز و التقاطی درباره زمان و حافظه، اپیدمی‌ها و جهانی‌شدن، بقا فراتر از همه انتظارات، مخالفت و عشق مطلق. این فیلم در رفت و آمدی میان خاطرات حال و گذشته، ادای احترامی است به دوستانی که رفته‌اند و کسانی که باقی مانده‌اند.

در سال ۱۹۸۵، ریچارد لینکلیتر، کارگر سابق سکوی نفتی، یک انجمن نمایش فیلم را در آستین تگزاس راه‌اندازی کرد که هدف آن نمایش فیلم‌های هنری کلاسیک و تجربی به جامعه نوپای عشق سینما بود. در نهایت، این انجمن که به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی ثبت شد و انجمن فیلم آستین نام گرفت، بودجه کافی برای دعوت از اولین فیلم‌ساز خارج از شهر خود یعنی جیمز بنینگ را جمع‌آوری کرد. بنینگ با پذیرش این دعوت با لینکلیتر ملاقات کرد و این دو رابطه شخصی و فکری عمیقی را آغاز کردند که منجر به دیدارهای متعدد بعدی شد. بنینگ از دهه ۱۹۶۰ فیلم‌های کم‌هزینه را عمدتاً به تنهایی می‌ساخت، در حالی که لینکلیتر تازه ساخت اولین فیلم‌های کوتاه خود را آغاز کرده بود. این دو فیلم‌ساز حتی با وجود مسیرهای شغلی متفاوت، نزدیک به هم باقی مانده‌اند. لینکلیتر پس از موفقیت کالت فیلم اسلکر، با حمایت هالیوود به فیلم‌سازی ادامه داد. در همین حال، بنینگ به ریشه‌های خود وفادار ماند و عمدتاً شخصیتی ناشناخته در فرهنگ سینمای بدنه اصلی است.

«اگر عقرب می‌توانست ببیند و افعی می‌توانست بشنود، راه فراری وجود نداشت». افعی ناشنوا است و عقرب نمی‌تواند ببیند، این‌گونه است و این‌گونه خواهد بود؛ همان‌طور که روستا آرام است و شهر شلوغ، و انسان هرگز سیراب نمی‌شود. فیلم «عقرب» در سفری از شهر به سوی طبیعت، خواستار بازگشت «به پیچی است که انسان در آن گم شد». فرار از هرج‌ومرج و خلاء عاطفی که ما آن را پیشرفت می‌نامیم؛ ماده بدون روح، بدون اراده. جستجو برای کهن‌ترین احساسات و روابط بشری. شگفتی، ترس از ناشناخته‌ها، از دست دادن راحتی‌های اولیه، تنهایی، ملاقات با دیگری، حیوان دیگر، گیاه دیگر. غوطه‌وری در جستجوی پیوند با جهان. جایی که آغاز و پایان یکی هستند، اما من دیگر آن آدم سابق نیستم.

در طول جنگ جهانی دوم، در کوهستان‌های ایتالیا، یک جوخه خنثی‌سازی مین از نیروی اعزامی برزیل (FEB) دچار وحشت‌زدگی ناگهانی شده و بی‌هدف در وسط «منطقه بی‌طرف» شروع به دویدن می‌کنند. این سربازان بی‌تجربه که با سرما و گرسنگی شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنند، باید بین مواجهه با دادگاه نظامی یا نفوذ بیشتر به خطوط دشمن یکی را انتخاب کنند. پس از یک بحث پرتنش، آن‌ها تصمیم می‌گیرند برای حفظ آبروی خود نزد ارتش برزیل، یک هدف نظامی جسورانه را دنبال کنند: خنثی کردن ترسناک‌ترین میدان مین در ایتالیا. در راه، آن‌ها با دو فراری دیگر مواجه می‌شوند؛ یک سرباز پشیمان ایتالیایی که تلاش می‌کند به پارتیزان‌ها بپیوندد و یک افسر آلمانی که به سادگی از جنگ خسته شده است. سربازان با کمک غیرمنتظره دشمن سابق خود، آماده انجام ماموریتی می‌شوند که تا پیش از این غیرممکن تلقی می‌شد.

در یک شب طولانی، هوگو که یک کارمند دولت است، روی پله‌های وزارتخانه‌ای که در آن کار می‌کند نشسته است. او توان رویارویی با بازگشت به خانه را ندارد. تصاویر فیلم‌های مرموز ۸ میلی‌متری که پس از مرگ آنتونیو در خانه‌اش پیدا کرده بود، مدام در ذهنش تکرار می‌شوند. هوگو روزی را به یاد می‌آورد که آنتونیو، رئیسش در وزارتخانه، به او گفت که قرار است بمیرد. به نظر می‌رسید آنتونیو به طور غیرمستقیم می‌خواست چیزی درباره خود هوگو به او بگوید. تمایل هوگو برای درک آنچه میان آن دو ناگفته مانده بود، خاطرات دیگری را از گذشته زنده می‌کند. هوگو به طور غیرمنتظره‌ای به آخرین باری که زن مورد علاقه‌اش، آدریانا را دید فکر می‌کند و بار دیگر آنچه را که احساس می‌کند زندگی‌ نزیسته‌اش بوده، مرور می‌کند.

یک معلم نابینا قوانین را زیر پا می‌گذارد تا به یک دانش‌آموز دختر کمک کند تا دوباره لذت‌های زندگی را کشف کند.

لیسبون، پرتغال، ۲۰۱۰. پیلار، زنی متدین و فداکار در امور خیریه، رابطه عجیبی با همسایه خود آئورورا دارد؛ پیرزنی تندخو و شیفته قمار که گذشته‌ای مرموز و عذاب‌آور او را رها نمی‌کند.

عشق‌های پرشور، خیانت‌های بی‌رحمانه و شرافت‌های فداکارانه در پس‌زمینه حمله ناپلئون به پرتغال در سال ۱۸۱۰ به تصویر کشیده می‌شوند.

چهار صدا و دیدگاه‌های آن‌ها درباره گیمارایش، شهر مهد ملت پرتغال و پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۲.

یک فیلم‌ساز به ماکائو در چین بازمی‌گردد تا به دوستی که دچار مشکل شده است کمک کند.