آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

آندری بالاشوف، نوازنده پیانو کنسرت، به دلیل مجروح شدن دست راستش در طول جنگ دیگر قادر به نواختن نیست. در نتیجه، این مرد جوان چنان افسرده می‌شود که زندگی خود را تباه‌شده می‌بیند. یک روز او تصمیم می‌گیرد پایتخت را ترک کند و از زنی که دوستش دارد، یعنی ناتاشا که یک ستاره نوظهور آواز است، بگریزد. آندری به زادگاهش سیبری پناه می‌برد. او در آنجا در یک کارخانه چوب‌بری مشغول به کار می‌شود و در اوقات فراغت با نواختن آکاردئون همکارانش را سرگرم می‌کند. مدتی بعد، قرار است ناتاشا و گروهش برای یک تور هنری به آمریکا بروند. اما نقص فنی هواپیما، خلبان را مجبور به فرود اضطراری در نزدیکی دهکده‌ای می‌کند که آندری در آن زندگی و کار می‌کند...

این فیلم داستان کسانی را روایت می‌کند که در سال ۱۹۴۲ در نبرد استالینگراد شرکت کردند؛ نبردی که به نقطه عطفی در جنگ بزرگ میهنی تبدیل شد. برای پنج ماه، شهر در برابر تهاجم نازی‌ها مقاومت کرد. تسلیم کردن استالینگراد به دشمن به معنای باختن جنگ بود، اما حفظ شهر تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید.

داستان در بخش‌های آغازین سلطنت او می‌گذرد؛ ایوان در تلاش برای متحد کردن مردم روسیه، با خیانت اشراف و حتی نزدیک‌ترین دوستانش مواجه می‌شود. این آخرین فیلم سرگئی آیزنشتاین، بخش نخست از یک سه‌گانه زندگی‌نامه‌ای درباره تزار ایوان چهارم روسیه است که به دلیل نارضایتی تهیه‌کننده از تلاش‌های آیزنشتاین برای استفاده از تکنیک‌های فیلم‌برداری تجربی ممنوعه و هزینه‌های بیش از حد، هرگز تکمیل نشد. بخش دوم ساخته شد اما تا یک دهه پس از مرگ آیزنشتاین و تغییر رویکرد دولت شوروی نسبت به آثار او اکران نشد؛ بخش سوم نیز زمانی که فیلم‌برداری به طور کامل متوقف شد، تنها در مراحل اولیه تولید قرار داشت.

ماشا استپانوا، اپراتور دوست‌داشتنی تلگراف، یک پرستار بهداری است. او در طول یک مانور آموزشی با الکسی (آلیوشا) سالویوف که راننده تاکسی است آشنا می‌شود. الکسی برای او شعر می‌خواند و او را به تئاتر دعوت می‌کند. اما در زمان مقرر، آلیوشا نمی‌آید و ماشنکا او را پیدا کرده و به بهبودش کمک می‌کند. این دو جوان عاشق هم می‌شوند، اما الکسی بیش از حد بی‌قید و بند است و غم و توهین‌های زیادی را نصیب دختر می‌کند. ماشا به دلیل علاقه الکسی به دختری دیگر، از او جدا می‌شود. اما او موفق می‌شود احساس وفادارانه و صادقانه خود را در طول سال‌ها جدایی و سختی‌های زمان جنگ حفظ کند؛ و وقتی دوباره در جبهه جنگ فنلاند با هم روبرو می‌شوند، سالویوف متوجه می‌شود که ملاقات با این دختر چه هدیه بزرگی از سوی سرنوشت بوده است.

بر اساس داستان واقعی خلبان روسی، والری چ کالوف (۱۹۰۴ - ۱۹۳۸) که چندین رکورد پرواز در مسافت طولانی را به نام خود ثبت کرد. چ کالوف به همراه کمک‌خلبان‌هایش، بایدوکوف و بلیاکوف، چندین پرواز بدون توقف در مسافت‌های طولانی انجام دادند. در ژوئن ۱۹۳۷، چ کالوف با طی کردن ۱۲۰۰۰ کیلومتر در ۶۳ ساعت پرواز بدون توقف از مسکو به ونکوور در واشینگتن با عبور از قطب شمال، رکورد جهانی را جابه‌جا کرد.

«دانشگاه‌های من» آخرین بخش از سه‌گانه «ماکسیم گورکی» ساخته مارک دونسکوی، کارگردان روسی است. گورکی، نویسنده آینده، پس از تحمل دوران کودکی دردناک در «کودکی من» و اقامت عذاب‌آور به عنوان یک رعیت در «شاگردی من»، با اشتیاقی سیرناپذیر برای آزادی شخصی و هنری به سن بلوغ می‌رسد. او برای کار به کارگاه‌های کشتی‌سازی می‌رود و با کارگران بندر که افرادی دائم‌الخمر و اهل فلسفه هستند همدردی می‌کند.

این داستان که از ادامه فیلم «کودکی من» محصول ۱۹۳۸ آغاز می‌شود، سال‌هایی از زندگی گورکی را روایت می‌کند که این نویسنده آینده، به تنهایی به دنبال هدف و جایگاه خود در زندگی بود.

داستان در یک شوروی سابق در اوکراین امروزی اتفاق می‌افتد. یک مکانیک وارد این منطقه اشتراکی می‌شود که توسط زن جوان و مستقلی که تراکتور می‌راند اداره می‌شود و در میان ماجراهای کمدی فراوان و شعارهای تبلیغاتی، عشقی میان آن‌ها شکل می‌گیرد.

ماکسیم جوان در دوران رژیم تزاری و تحت سرپرستی پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ می‌شود. ماکسیم که مدام توسط پدربزرگ مستبدش تحقیر می‌شود، به مادربزرگ مهربانش پناه می‌برد که اشتیاق دنبال کردن نویسندگی را در او زنده می‌کند.

«مرغزار بژین» قرار بود فیلمی شوروی درباره پسر جوانی باشد که پدرش به دلایل سیاسی و با خرابکاری در محصول سالانه، قصد خیانت به دولت را دارد؛ تلاش پسر برای متوقف کردن پدرش جهت محافظت از دولت شوروی، در نهایت به قتل پسر و یک قیام اجتماعی ختم می‌شود. کارگردانی این اثر به سرگئی آیزنشتاین سپرده شد، اما روند فیلم‌برداری مانند تجربه قبلی او یعنی «زنده باد مکزیک»، با هزینه‌های اضافی و فیلم‌برداری بیش از حد همراه شد. علاوه بر این، استفاده آیزنشتاین از تکنیک‌های تجربی ممنوعه، خشم مقامات دولتی را برانگیخت و آن‌ها دستور نابودی فیلم را پیش از تکمیل صادر کردند. تنها چیزی که باقی مانده، فریم‌های اول و آخر هر نما است که توسط همسر آیزنشتاین، پرا آتاشوا، حفظ شده است. بازسازی سال ۱۹۶۷ توسط نائوم کلیمان از موزه آیزنشتاین و سرگئی یوتکویچ از گوسفیلموفوند، این فریم‌ها را به ترتیب در کنار هم قرار داده تا شمایی از فیلم اصلی را ارائه دهد.