آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

هلن باید برای رئیسش، آلیسیا ریکوسی که یک طراح مد مشهور جهانی است، نقش واسطه ازدواج را بازی کند.

اریک و پاتریس از دوران دبیرستان با هم دوست بوده‌اند. در طول سال‌ها، هر دو مسیرهای بسیار متفاوتی را در پیش گرفته‌اند: اریک به فردی لذت‌جو تبدیل شده که دوست‌دخترهای متعددی دارد و همیشه به دنبال یک رابطه جدید است؛ پاتریس به پدری متعهد با زندگی بسیار منظم تبدیل شده است. پس از یک شب مستی، این دو دوست دوران کودکی خود را در سال ۱۹۸۶ می‌یابند، زمانی که ۱۷ ساله بودند. این بازگشت به گذشته فرصتی رویایی برای تلاش جهت تغییر مسیر زندگی آینده‌شان است. آن‌ها با این فرصت دوباره چه خواهند کرد؟

مجموعه‌ای از نسخه‌های بازسازی‌شده از آثار برادران لومیر.

یک کشتی باری از اقیانوس عبور می‌کند. ریتم هیپنوتیزم‌کننده چرخ‌دنده‌هایش، حرکت مداوم ماشین‌آلاتی را آشکار می‌کند که کارگران خود را می‌بلعند؛ آخرین بقایای حرفه دریانوردان قدیمی که زیر گام‌های مکانیکی و بی‌روح نئوکاپیتالیسم قرن بیست و یکم در حال ناپدید شدن است. شاید این کشتی سرگردان باشد، یا شاید فقط آخرین نمونه از یک گونه در حال انقراض. اگرچه ما از آن بی‌خبریم، اما موتورها همچنان با توقفی ناپذیر در حال کار هستند.

الیوت مورفی متولد ۱۹۴۹ در نیویورک، در دهه ۷۰ میلادی به یکی از دیلان‌های جدید تبدیل می‌شود؛ بیشتر منتقدان آن دوران آلبوم‌های او را تحسین می‌کنند؛ با این حال، او ارتباط عمیق‌تری با مخاطبان اروپایی برقرار می‌کند و به هنرمندی محبوب و ستودنی در کشورهای آن سوی آب‌ها تبدیل می‌شود.

فیلم با شهادت یک نویسنده باسکی در تبعید سیاسی آغاز می‌شود که دوران کودکی خود را به یاد می‌آورد؛ زمانی که مجبور بود «زبانش را به عنوان چیزی زشت پنهان کند». سپس فیلم «به سخن درآوردن» با چند جوان از بخش فرانسوی و اسپانیایی سرزمین باسک همراه می‌شود: نورا، که شاهد تعطیلی روزنامه‌ای بود که در سال ۲۰۰۳ در آن کار می‌کرد توسط گاردیا سیویل، و سپس آیتور، آنا و اورتزی. سه نفر آخر که هنوز نوجوان هستند، لحنی تابستانی و بی‌دغدغه به فیلم می‌بخشند که به زیبایی توسط فیلم‌بردار دیرینه اوژن گرین، یعنی رافائل اوبیرن، قاب‌بندی شده است. گفتگویی که میان اعضای جوان‌تر و افراد سی و چند ساله شکل می‌گیرد، کیفیتی کمیاب دارد، گویی تفاوت زبان که هر یک مجبور بوده‌اند آن را به خانواده یا اطرافیان ملی خود تحمیل کنند، تقریباً به طور ضمنی یک جامعه مخفی ایجاد کرده است. داستان با شروع از مسائل سیاسی (زبان‌های محلی در برابر تمرکزگرایی)، با این دوستان جدید که توسط فیلم‌ساز گرد هم آمده‌اند، راهی کوهستان می‌شود.

بادهایی با سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، ۱۸ گردباد، ۱۲ کشور؛ اندی بیات (سازنده سیاره آبی، زمین)، سیریل باربانکون و ژاکلین فارمر با همکاری ناسا و یان تیرسن آهنگساز، این تجربه هیجان‌انگیز و غوطه‌ورکننده را به پرده بزرگ سینما آورده‌اند. با آغاز این سفر پرآشوب به شکل یک طوفان شن شوم در سنگال، حرکت به سمت غرب در سراسر اقیانوس اطلس برای واژگون کردن کشتی‌های عظیم و موج‌ها، و سپس کوبیده شدن به جنگل‌های کارائیب، ما درون این طوفان زندگی می‌کنیم و این واقعاً شگفت‌انگیز، ترسناک و باورنکردنی است. مورچه‌ها، مارمولک‌ها، خفاش‌ها، قورباغه‌ها، اسب‌ها، بی‌خانمان‌ها، رودخانه‌ها، صخره‌های اقیانوسی و سواحل خلیج آمریکا، همگی در برابر قدرت این بادهای موسمی عظیم سر خم می‌کنند. ما آن را از فضا می‌بینیم، از دریچه چشم حیوانات تماشا می‌کنیم، از اتاق‌های عملیات سازمان‌های اضطراری که وظیفه هشدار و کمک به ما را دارند نظاره‌گر هستیم و آن را از روی زمین می‌بینیم، در حالی که منفجر می‌شود و خشم خود را بر ما فرود می‌آورد.

وقتی زاویه راسین، قاضی سخت‌گیر و ترسناک دادگاه فرانسه، در یک پرونده قتل با یکی از اعضای هیئت منصفه به نام دیت لورنسن کوتره که زنی فرانسوی-دانمارکی است روبرو می‌شود، گذشته مشترک آن‌ها به آرامی فاش می‌گردد.

در اواخر دهه ۱۹۶۰، نسل پس از جنگ شروع به شورش علیه والدین خود کردند. این نسلی بود که از سرمایه‌داری ضدکمونیستی و دستگاه دولتی که در آن گرایش‌های فاشیستی می‌دیدند، ناامید شده بود. این نسل شامل اولریکه ماینهوف روزنامه‌نگار، هورست مالر وکیل، هولگر ماینس فیلم‌ساز و همچنین دانشجویانی چون گودرون انسلین و آندریاس بادر بود.

مستندی با تصاویر خیره‌کننده که به بررسی رابطه انسان با سایر گونه‌های روی زمین می‌پردازد؛ آن هم در حالی که بشریت بیش از پیش از طبیعت منزوی شده است.