وقایع این فیلم مجلل در عمارتی عجیب به شکل کشتی در طول جنگ جهانی اول رخ می‌دهد و درونمایه آن (اگرچه نه داستانش) بازتاب‌دهنده نمایشنامه «خانه دل‌شکستگی» اثر جورج برنارد شاو است که رویکردی به شدت ضدجنگ دارد. گروه بزرگی از خانواده و دوستان در این خانه ییلاقی برای رقص، نوشیدن و گفتگو گرد هم آمده‌اند. گفتگوهای آن‌ها به ویژه با ارجاعات ادبی و نقل‌قول‌های عالمانه آراسته شده است. با وجود ظرافت ظاهری، دغدغه‌های آن‌ها ساده است: سکس و خشونت. تصاویر نگران‌کننده‌ای آرامش این ایام نامناسب را بر هم می‌زند؛ از جمله تصاویر مستند از کودکان گرسنه آفریقایی، تصاویری از زندگی روزمره جورج برنارد شاو و جسدی که روی میز کالبدشکافی زنده می‌شود تا با سرزنش گروهی از زنان، آن معجزه را بی‌ارزش کند. موسیقی فیلم به شکلی کنایه‌آمیز به پیام تکان‌دهنده آن اشاره دارد و به طور یکنواخت نابهنگام است.