وقتی ماریا دو سوکورو نوبره، زندانی برزیلی، مقاله‌ای درباره فرانتس کرایسبرگ، هنرمند لهستانی در مجله «وژا» می‌خواند، تصمیم می‌گیرد نامه‌ای برای او بنویسد. سوکورو در زندان زنان سالوادور در باهیا به بیش از بیست و یک سال حبس محکوم شده است، در حالی که فرانتس هنرمندی رنج‌کشیده است که خانواده‌اش را از دست داده و کودکی‌اش را در گتویی در لهستان گذرانده اما از هولوکاست جان سالم به در برده است. فرانتس به برزیل نقل مکان کرده و با زندگی در نزدیکی طبیعت، اشتیاق به زندگی را دوباره به دست آورده است؛ او الهام‌بخش سوکورو می‌شود تا دوباره رویای زندگی را در سر بپروراند.