فیلم داستان نوجوانی دوازده ساله در یک شهر کوچک و پسا کمونیستی است و ...

ترس، خشم، غم، شادی، انزجار، حسادت، شرمساری. "آداس میگوینسکی" به دوران کودکی خود بازگشته است، زمانی که - مانند بسیاری از ما - با درک احساساتش مشکل داشت و...

داستانی تلخ درباره مردی میانسال که از زندگی خود و دیگران، از جمله خودش، متنفر است. آدام میائوچینسکی، شخصیتی شناخته‌شده از فیلم‌های قبلی مارک کوترسکی کارگردان، معلمی ۴۹ ساله است که سر کلاس‌های مدرسه شعر می‌خواند و بعد با فحش دادن و بدوبیراه گفتن به همسایه‌هایش به خانه می‌رود. بزرگ‌ترین عذاب برای او، تحمل ۵ دقیقه بعدی زندگی است. او خودش را قبول ندارد و حتی ارتباطات روزمره با دیگران باعث پرخاشگری‌اش می‌شود. اگرچه او مدام در رویای یک عشق رمانتیک است، اما آن‌قدر جسارت ندارد که رویاهایش را محقق کند. میائوچینسکی ناامید، تجسمی از ترس‌ها و وسواس‌های خود ماست که اخیراً بسیار آشکار شده‌اند.

شاعر جوان و آرمان‌گرایی به تمدن پشت می‌کند و به روستایی کوچک و دورافتاده می‌رود. او تختی در خانه یک پیرزن اجاره می‌کند و تصمیم می‌گیرد از راه هیزم‌شکنی امرار معاش کند. اما او به زودی متوجه می‌شود که دنیای اطرافش فرسنگ‌ها با ایده‌آل‌هایش فاصله دارد.

اسکوپ زندانی یک ایستگاه فضایی غول‌پیکر است و مانند همه هم‌بندانش انتخاب می‌شود تا برای کاوش در سیارات دوردست «داوطلب» شود. با فرود در سیاره استرالیا ۴۵۸، از او مانند یک قهرمان با تمام روابط جنسی، الکل و خشونتی که یک مرد می‌تواند تحمل کند، استقبال می‌شود. اما وقتی مراقبان جدیدش او را به سمت اعمال شنیع‌تر و اسفبارتر سوق می‌دهند، اسکوپ درمی‌یابد که آزادی او بهای سنگینی دارد؛ مرگ خشونت‌آمیز خودش که به صورت زنده برای لذت تماشای ساکنان استرالیا ۴۵۸ پخش می‌شود.