در این دنباله بر مستند «چه کسی خودروی برقی را کشت؟» محصول ۲۰۰۶، کریس پین کارگردان بار دیگر به سراغ وسایل نقلیه الکتریکی می‌رود. در حالی که در فیلم قبلی خودروهای برقی به عنوان وسایلی غیراقتصادی و غیرقابل‌اعتماد رد می‌شدند و از سوی دولت، صنعت خودروسازی و شرکت‌های انرژی که خواهان موفقیت آن‌ها نبودند مورد حملات متعددی قرار می‌گرفتند، این فیلم در پرتو تغییرات جدید در فناوری، اقتصاد جهانی و خود صنعت خودرو، رقابت شرکت‌های بزرگ خودروسازی مانند فورد و نیسان و همچنین نوظهورهای در حال رشد مانند تسلا را برای عرضه یک خودروی برقی کاربردی به بازار مصرف به تصویر می‌کشد.

در سال ۱۹۹۶، خودروهای برقی در جاده‌های سراسر کالیفرنیا ظاهر شدند. آن‌ها بی‌صدا و سریع بودند، هیچ آلایندگی نداشتند و بدون بنزین کار می‌کردند؛ ده سال بعد، تمام این خودروها نابود شدند.