داستان درباره معماری است که الهام هنری خود را از دست داده و به دنبال انگیزه‌هایی می‌رود که در جوانی او را به سمت این حرفه سوق داده بودند. الهام‌بخش او جنبش باروک و تمام ترفندهای هنری آن است: گوارینی در تورین و بورومینی در رم. داستان مرکزی فیلم در نهایت به یک داستان عاشقانه تبدیل می‌شود که میان معماری، الهام هنری و احساسات شکل می‌گیرد.

ویرژیل و بلانش که هر دو ۱۷ ساله هستند، از طریق ایمیل با هم مکاتبه می‌کنند. ویرژیل عاشق بلانش است، اما بلانش عاشق پسری به نام اوستاش است. هیچ‌کس از افکار دیگری خبر ندارد. ویرژیل درباره زندگی و مرگ صحبت می‌کند و بلانش با پذیرش به او گوش می‌دهد. اوستاش با یک کلاه آبی وارد اتاق می‌شود. او ابتدا ویرژیل و سپس بلانش را می‌بیند. سپس بلانش رقصیدن با ویرژیل را به یاد می‌آورد و اتاق را ترک می‌کند تا به او بپیوندد.

پروژه دیجیتال چونجو ۲۰۰۷ که پیش از این بر کارگردانان آسیایی تمرکز داشت، این بار نگاهی به اروپا می‌اندازد. پدرو کوستا فیلم‌ساز پرتغالی، هارون فاروکی فیلم‌ساز آلمانی و اوژن گرین فیلم‌ساز فرانسوی در این پروژه مشارکت داشته‌اند.