در سال ۱۹۱۴ و با رفتن مردان به جنگ، مارسل پروست «سلست آلبارت» را به عنوان خدمتکار خود استخدام کرد. بیش از هشت سال بعد، او هنگام مرگ پروست در کنارش بود. در تمام این مدت، سلست فقط زمانی که پروست زنگ می‌زد وارد اتاقش می‌شد و از ساعت ۹ صبح تا ۳ بعدازظهر می‌خوابید تا شب‌ها که او مشغول نوشتن بود، بیدار بماند. مارسل از او فراتر از یک خدمتکار استفاده می‌کند؛ او الهام‌بخش اوست و با تعریف کردن داستان‌های کودکی‌اش، خاطرات گذشته را در ذهن او زنده می‌کند؛ او در نقشه‌های مارسل برای بازی دادن کسانی که می‌خواهد در نوشته‌هایش از آن‌ها الهام بگیرد، با او همدست است و با وحشت به توصیفات او از نیمه تاریک پاریس گوش می‌دهد. زندگی سلست سرشار از عشق و فداکاری شیرین است، در حالی که مارسل برای تمام کردن اثرش پیش از رسیدن مرگ، با زمان مسابقه می‌دهد.