فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.

فرانسوا دونژ، یک صنعتگر ثروتمند و زن‌باره، با دختری ملقب به ببه آشنا می‌شود و با او ازدواج می‌کند. ده سال بعد، در حالی که توسط همسرش مسموم شده و در بیمارستان در حال مرگ است، زندگی مشترک خود را مرور می‌کند و می‌فهمد همسرش که عاشقانه او را می‌پرستید، چطور از رابطه‌های متعدد و بی‌تفاوتی‌های او رنج کشیده است.

السا لوندنشتاین متهم به قتل معشوق خود شده است. اعضای هیئت منصفه به شدت درباره این پرونده بحث می‌کنند. همه اعضا به نوعی به دلیل تجربیات زندگی شخصی خود دچار پیش‌داوری هستند و در نتیجه، هر یک از آن‌ها برداشت متفاوتی از حقایق ارائه شده دارد.

پیک‌پوس نام یک خیابان و ایستگاه مترو است که چندین قتل در آن رخ داده است. کارآگاه مگره تلاش می‌کند تا قاتل را پیدا کند.