مدت ها پیش، سولو ویشکا ملقب به بلبل دزد موفق شد ایلیا مورومتس را با حیله گری شکست دهد. او تاریخ را بازنویسی کرد و تمام شکوه های قهرمانی را به خود اختصاص داد. به لطف اکسیر جاودانگی، بلبل تا به امروز زنده مانده و هنوز نیز دست از افکار پلیدش برنداشته است. حالا مورو که قلبش توسط پدر دانشمند دو نوجوان داستان به واسطه نتایج پژوهش های تاریخی همسرش بازطراحی شده می خواهد در یک رقابت جانانه سولوی بد ذات را شکست دهد و ...

فیلم داستان یک زوج عاشق است که تصمیم گرفته اند زمانی را به دور از تمدن بگذرانند، اما این آرامش آنها خیلی زود به هم می خورد و ...

وقتی مینکا بزرگ می‌شود و به دیدن خواهرش لولیا می‌رود (که اکنون زنی بالغ با دو فرزند است و در خانه دوران کودکی‌شان زندگی می‌کند)، هر چیزی در طول مسیر او را به یاد داستان‌های خنده‌دار گذشته می‌اندازد. اما او نمی‌داند که لولیا به خاطر شیطنت‌های دوقلوهای خرابکارش، پتیا و فدیا، در دردسر بزرگی افتاده است.

ماشا یابلوچکینا، دختر دانش‌آموز دیروز لنینگراد، پس از زمستان سخت و محاصره شدید سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲، به امید زنده ماندن و تجدید قوا به دوره‌های آموزشی راه‌آهن می‌پیوندد. از آنجا، این دختر به پروژه ساخت بزرگراه شلیسلبورگ فرستاده می‌شود؛ جاده‌ای که شهر را به سرزمین اصلی متصل می‌کند و در دیدرس مستقیم توپخانه آلمان قرار دارد. به این ترتیب، قهرمان داستان وارد ستون لوکوموتیو چهل و هشتم ذخیره ویژه وزارت راه‌آهن شوروی می‌شود که باید به قیمت پذیرش خطرات مرگبار، ۷۵ درصد از کل محموله‌ها و تجهیزات نظامی را به لنینگراد برساند.

داستان بر اساس رویدادهای واقعی سال ۱۹۸۵ روایت می‌شود. خدمه یک کشتی یخ‌شکن قطبی روسی به نام «میخائیل گروموف» با یک کوه یخ غول‌آسا مواجه می‌شوند. کشتی هنگام تلاش برای پناه گرفتن از طوفان، دچار تصادف شده و مجبور می‌شود در امتداد سواحل دریای آموندسن در میان یخ‌ها سرگردان بماند. خدمه «گروموف» ۱۳۳ روز از شب قطبی را صرف یافتن راهی برای خروج از این تله یخی می‌کنند. آن‌ها هیچ مجالی برای اشتباه ندارند؛ یک حرکت غلط کافی است تا کشتی توسط فشار یخ‌ها درهم شکسته شود.

اولگا، کاتیا و آندری از دوران کودکی یکدیگر را می‌شناسند. آن‌ها سال‌ها پیش به مسکو نقل مکان کردند و به موفقیت رسیدند. اولگا بازیگر است، کاتیا در یک آژانس روابط عمومی بزرگ کار می‌کند و آندری تحلیلگر سیاسی است. آن‌ها ماشین می‌خرند، وام مسکن می‌گیرند و خانه‌های ییلاقی می‌سازند؛ درست مثل بقیه مردم. اما زندگی‌شان نه شادی و نه رضایتی برایشان به همراه دارد. احساس اینکه «یک جای کار می‌لنگد اما نمی‌توانم دقیقاً بگویم چه چیز» زیربنای زندگی سی‌ساله‌های امروز است. دوران کودکی آن‌ها در دوران شوروی سپری شد، زمانی که بچه‌ها آرزوی قهرمان شدن داشتند و به داستان‌های جاسوسی و آینده‌ای روشن باور داشتند. با این حال هیچ‌کس انتظار نداشت که رویای قهرمان شدن با رویای یک زندگی پایدار و قابل پیش‌بینی جایگزین شود. مردم دیگر رویای چیزهای واقعاً بزرگ را در سر نمی‌پرورانند؛ آن‌ها فقط نقش‌های خود را بازی می‌کنند.