نگاهی به فرآیند خلاقانه فدریکو فلینی. در مصاحبه‌هایی مفصل، فلینی کمی درباره پیشینه خود صحبت می‌کند و سپس به بحث درباره نحوه کار و خلق آثارش می‌پردازد. چندین بازیگر، یک تهیه‌کننده، یک نویسنده و یک مدیر تولید درباره تجربه کار با فلینی صحبت می‌کنند. تصاویر آرشیوی از فلینی و دیگران در پشت صحنه به همراه بخش‌هایی از فیلم‌های او، توضیحات و نمونه‌هایی برای نکات مطرح‌شده توسط مصاحبه‌شونده‌ها ارائه می‌دهند. فلینی کاملاً کنترل اوضاع را در دست دارد؛ بازیگران خود را عروسک خیمه‌شب‌بازی می‌نامند. او بداهه‌پردازی را رد می‌کند و خواستار «انعطاف‌پذیری» است. دکورها و فیلم‌های او تصاویری خلق می‌کنند که شبیه به واقعیت به نظر می‌رسند اما واقعیت ندارند؛ ما تفاوت‌ها و نتایج را می‌بینیم.

کوستا بدون هراس از ماموریت ساخت فیلمی درباره استادان و الگوهای زیبایی‌شناختی خود، یعنی زوج فیلم‌ساز ژان-ماری استروب و دانیل اویه، با حساسیت و بینش فراوان فرآیند سخت‌گیرانه تدوین مجدد فیلم «سیسیلیا!» توسط این دو نفر را ثبت می‌کند و بحث‌ها و مجادلات آن‌ها را بر سر هر برش و تاثیر آن به تصویر می‌کشد. این اثر با گنجاندن نظراتی درباره تاثیر چهره‌های متنوعی چون چاپلین و آیزنشتاین، و پیامدهای اخلاقی و زیبایی‌شناختی تکنیک‌های فیلم‌سازی و موضوعاتی مانند ریتم، میکس صدا و بازیگری، به یک شاهکار تبدیل می‌شود که ما را در اسرار سینما از زبان برخی از بزرگ‌ترین خالقان آن غرق می‌کند. کوستا این فیلم را هم اولین کمدی و هم اولین داستان عاشقانه خود می‌داند.

پس از ۴۰ سال، آلن تانر دوباره به بندر جنوا سفر می‌کند، جایی که در ۲۲ سالگی در یک شرکت کشتیرانی در آنجا کار می‌کرد. او با تکیه بر خاطرات خود، دنیای خشن کارگران بندر را به تصویر می‌کشد؛ حرفه دیگری که در نتیجه رکود، مدرن‌سازی و آزادسازی دچار تغییرات اساسی شده است. جلوه بصری بندر و شهر تغییر چندانی نکرده است، اما آنچه امروزه در آنجا می‌گذرد کاملا متفاوت است. شهر همچنان مانند گذشته زیبا، غریب و تا حدی غم‌انگیز است. اما بندر مانند بسیاری از بندرهای بزرگ دیگر در حال نابودی است. در جنوا، مانند سایر نقاط ایتالیا، فضای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بسیار ملتهب است. اما این احساس نیز وجود دارد که اوضاع در جریان است و کشور در آستانه تغییرات گسترده‌ای قرار دارد. من در این فیلم می‌خواستم خاطرات خودم از جنوا را مرور کنم، وضعیت فعلی آن را آشکار کنم و آینده‌اش را حدس بزنم. جنوا، این شهر زیبا، غم‌انگیز و غریب برای من به نمادی از جامعه در حال تغییر تبدیل شده است.