ترور اسحاق رابین به تمام تلاش‌ها برای صلح پایان داد و با مرگ او، کل جناح چپ اسرائیل نیز از بین رفت. این فیلم مستند آخرین روزهای زندگی او در مقام نخست‌وزیری و عواملی را که منجر به قتلش شد به تصویر می‌کشد.

فیلم «آنا عربیا» که در یک پلان‌سکانس ۱ ساعت و ۲۵ دقیقه‌ای فیلم‌برداری شده، لحظه‌ای از زندگی یک جامعه کوچک از طردشدگان، یهودیان و اعراب است که در یک منطقه فراموش‌شده در مرز بین یافا و بات یام در اسرائیل در کنار هم زندگی می‌کنند. یک روز، یائل، روزنامه‌نگار جوان، به ملاقات آن‌ها می‌رود. او در این آلونک‌های مخروبه، در باغی پر از درختان لیمو که با خانه‌های سازمانی بزرگ احاطه شده است، با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که فرسنگ‌ها با کلیشه‌های رایج این منطقه فاصله دارند. یائل احساس می‌کند یک معدن طلای انسانی کشف کرده است و دیگر به کارش فکر نمی‌کند. چهره‌ها و حرف‌های یوسف و مریم، سارا و ولید، همسایگان و دوستانشان از زندگی، رویاها، امیدها، عشق‌ها، خواسته‌ها و ناامیدی‌هایشان با او می‌گویند. رابطه آن‌ها با زمان با شهر اطرافشان متفاوت است. در این مکان دست‌ساز و شکننده، امکان همزیستی وجود دارد؛ یک استعاره جهانی.

فیلم «هر کس سینمای خودش» که به مناسبت شصتمین سالگرد جشنواره فیلم کن ساخته شده است، ۳۳ نفر از برجسته‌ترین فیلم‌سازان جهان را گرد هم آورد تا آثار کوتاهی بسازند که جنبه‌های گوناگون سینما و دیدگاه آن‌ها را درباره وضعیت هنر انتخابی‌شان در آغاز قرن بیست و یکم بررسی کند.

ربکا، یک زن آمریکایی که چند ماهی است در اورشلیم زندگی می‌کند، به تازگی نامزدی خود را به هم زده است. او سوار تاکسی به رانندگی هانا، یک زن اسرائیلی، می‌شود. اما هانا در راه اردن و منطقه آزاد است تا مبلغ زیادی پول را تحویل بگیرد.

زندگی در یک مجتمع آپارتمانی در تل‌آویو، موزاییکی شهری از شخصیت‌های فرومایه که هر چقدر هم تلاش می‌کنند، نمی‌توانند از زندگی یکدیگر بیرون بروند. گابی، زنی جذاب با موهای چتری، و معشوقه‌اش هزی که مسن‌تر، کچل و متاهل است، اتاقی را برای رابطه پنهانی خود اجاره می‌کنند؛ در حالی که عزرا، مردی مطلقه و شکم‌گنده، بر یک کارگاه ساختمانی غیرقانونی در همسایگی نظارت دارد. تمام این سر و صداها شوارتز، یکی از بازماندگان هولوکاست را به مرز فروپاشی روانی می‌کشاند. شخصیت‌های دیگر شامل مهاجران غیرقانونی چینی، پسر نوجوانی که از خدمت در ارتش می‌ترسد و یک کارآگاه پلیس فاسد هستند.

یازده کارگردان از یازده کشور جهان، هر کدام یک فیلم کوتاه یازده دقیقه‌ای درباره رویدادهای ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ارائه می‌دهند: یک معلم روستا در ایران تلاش می‌کند به دانش‌آموزان خردسالش توضیح دهد چه اتفاقی افتاده است؛ بچه‌های شهری در بورکینافاسو فکر می‌کنند اسامه بن لادن را دیده‌اند؛ یک زن ناشنوای فرانسوی در منهتن نامه‌ای برای خداحافظی با مردی می‌نویسد که صبح همان روز برای کار به مرکز تجارت جهانی رفته بود؛ یک شیلیایی سالوادور آلنده را به یاد می‌آورد؛ حوادث مرگ‌های دیگری را تداعی می‌کنند؛ مادری چیزی فراتر از مرگ پسرش را تحمل می‌کند. لحن‌ها و مکان‌ها متفاوت است. بیشتر آن‌ها درباره کنار آمدن با رویدادهای آن روز است، اما حداقل یکی از آن‌ها بیننده را با تراژدی و مرگ روبرو می‌کند.

داستان فیلم در سال ۱۹۷۳ و در جریان جنگ یوم کیپور رخ می‌دهد که در آن مصر و سوریه حملاتی را در سینا و بلندی‌های جولان آغاز کردند. داستان از دیدگاه سربازان اسرائیلی روایت می‌شود. ما با وینروب و دوستش روسو در روزی همراه می‌شویم که با خیابان‌های آرام شهر آغاز می‌شود، اما با مرگ، ویرانی و نابودی جسم و روان به پایان می‌رسد. صحنه‌های مختلف غرق در فضایی سورئال هستند؛ مانند زمانی که سر وینروب از در باز هلیکوپتر نجات آویزان است و با ناامیدی آرام به زمین زیر پایش نگاه می‌کند، در حالی که صدای چرخش قدرتمند پره‌ها حالتی هیپنوتیزم‌کننده ایجاد می‌کند. این یک فیلم جنگی سنتی پر از خون و افتخار نیست؛ هیچ مردی در حال نبرد به تصویر کشیده نمی‌شود، بلکه فقط گروه نجات در تلاش برای جمع‌آوری بقایای درهم‌شکسته انسان‌ها هستند.