زنی به همراه دو بچه‌اش در روستایی در منطقه‌ی «باسکیو» فرانسه زندگی می‌کند. شوهرش که یک ماهیگیر است به طور مرموزی ناپدید می‌شود و زن، 5 سال در انتظار او می‌نشیند. یک روز پسرش ...

مرد جوانی که با مادرش زندگی می‌کند و هرگز پدرش را ندیده است، برای پیدا کردن او راهی سفر می‌شود. او مردی بدبین و مکار را پیدا می‌کند که به عنوان ناشر در پاریس کار می‌کند. پس از تلاش برای کشتن او، به لطف عمویش عشق فرزندی را تجربه می‌کند.

فیلم با شهادت یک نویسنده باسکی در تبعید سیاسی آغاز می‌شود که دوران کودکی خود را به یاد می‌آورد؛ زمانی که مجبور بود «زبانش را به عنوان چیزی زشت پنهان کند». سپس فیلم «به سخن درآوردن» با چند جوان از بخش فرانسوی و اسپانیایی سرزمین باسک همراه می‌شود: نورا، که شاهد تعطیلی روزنامه‌ای بود که در سال ۲۰۰۳ در آن کار می‌کرد توسط گاردیا سیویل، و سپس آیتور، آنا و اورتزی. سه نفر آخر که هنوز نوجوان هستند، لحنی تابستانی و بی‌دغدغه به فیلم می‌بخشند که به زیبایی توسط فیلم‌بردار دیرینه اوژن گرین، یعنی رافائل اوبیرن، قاب‌بندی شده است. گفتگویی که میان اعضای جوان‌تر و افراد سی و چند ساله شکل می‌گیرد، کیفیتی کمیاب دارد، گویی تفاوت زبان که هر یک مجبور بوده‌اند آن را به خانواده یا اطرافیان ملی خود تحمیل کنند، تقریباً به طور ضمنی یک جامعه مخفی ایجاد کرده است. داستان با شروع از مسائل سیاسی (زبان‌های محلی در برابر تمرکزگرایی)، با این دوستان جدید که توسط فیلم‌ساز گرد هم آمده‌اند، راهی کوهستان می‌شود.

داستان درباره معماری است که الهام هنری خود را از دست داده و به دنبال انگیزه‌هایی می‌رود که در جوانی او را به سمت این حرفه سوق داده بودند. الهام‌بخش او جنبش باروک و تمام ترفندهای هنری آن است: گوارینی در تورین و بورومینی در رم. داستان مرکزی فیلم در نهایت به یک داستان عاشقانه تبدیل می‌شود که میان معماری، الهام هنری و احساسات شکل می‌گیرد.

گروهی از دانشجویان کالج توسط یک دروغگوی بیمارگونه و جذاب فریب می‌خورند.

این فیلم یک داستان عاشقانه است که ماجرای غیرممکن دو جوانی را روایت می‌کند که هرگز پیش از این یکدیگر را ملاقات نکرده‌اند. ماجرا در پاریس بین سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ رخ می‌دهد.