مردی در جریان یک آزمایش که تلاش می‌کند راه حلی برای مشکلات دنیای پساآخرالزمانی ناشی از یک جنگ جهانی بیابد، با گذشته خود روبرو می‌شود.

مجموعه‌ای از ۴۳ مستند کوتاه که بدون ذکر نام عوامل توسط چندین فیلمساز مشهور فرانسوی کارگردانی شده‌اند و زمان هر کدام بین دو تا چهار دقیقه است. هر «تراکت» از طریق به تصویر کشیدن وقایع واقعی از جمله اعتصابات کارگری و رویدادهای مه ۶۸ پاریس، از یک دیدگاه سیاسی چپ‌گرایانه دفاع می‌کند.

«جیمز کول» (ویلیس)، یک زندانی حکومتی است که در سال 2035 به شرطی با آزادی اش موافقت می شود که به زمان گذشته برگردد و مانع گسترش یک بیماری ویروسی شود. این بیماری باعث نابودی بیش تر مردم کره ی زمین شده و به خاطر آلودگی هوا، بازماندگان در زیرزمین زندگی می کنند.

مستندی درباره الکساندر مدودکین، فیلم‌ساز شوروی، که به بررسی دوران حرفه‌ای پرفرازونشیب او، کشف مجدد شاهکارش «خوشبختی» و مبارزات روسیه در طول قرن بیستم می‌پردازد.

روایتی صمیمی و پشت‌صحنه از مراحل فیلم‌برداری فیلم آشوب (۱۹۸۵) به کارگردانی فیلم‌ساز افسانه‌ای ژاپن، آکیرا کوروساوا.

زنی افکار یک مسافر جهان را روایت می‌کند؛ تأملاتی درباره زمان و حافظه که در قالب کلمات و تصاویری از نقاط دوردست جهان از جمله ژاپن، گینه بیسائو، ایسلند و سان‌فرانسیسکو بیان می‌شوند.

در هفت بخش مختلف، گدار، ایونس، کلاین، لولوش، مارکر، رنه و واردا همدردی و حمایت خود را از ارتش ویتنام شمالی در طول جنگ ویتنام به تصویر می‌کشند.

فیلم «اگر چهار شترمرغ داشتم» که کاملاً از عکس‌های ثابت گرفته‌شده توسط کریس مارکر در ۲۶ کشور مختلف تشکیل شده است، گفتگویی میان سه صدا را ارائه می‌دهد که به معنای تصاویر و سفر می‌اندیشند. مارکر از طریق این قالب جستار تصویری، رابطه میان تصاویر ثابت و متحرک و خود عمل دیدن را بررسی می‌کند.

مصاحبه‌های صریح با مردم عادی درباره معنای خوشبختی؛ مفهومی که اغلب مبهم و غیرقابل توصیف است و ایده‌آل‌های اساسی‌تر و برابری‌خواهانه‌تری مانند خودسازی، رفاه، مدارا، فرصت‌های اقتصادی و آزادی را تداعی می‌کند.

در اواخر دهه ۱۹۵۰، فرانسوا رایشنباخ، مستندساز فرانسوی، هجده ماه را به سفر در ایالات متحده گذراند و مناطق متنوع، ساکنان و سرگرمی‌های آن‌ها را به تصویر کشید. نتیجه این کار، سفری در میان انبوهی از آمریکاهای متفاوت است که از فیلتر نگاه و حس یک فرانسوی عبور کرده است.

مسافری بی‌نام و نشان سفری را در پهنه‌های لم‌یزرع سیبری آغاز می‌کند؛ سرزمینی که میان سنت و مدرنیته گرفتار شده است. او تاملات فلسفی خود را درباره مردم، مکان‌ها، حیات وحش و فرهنگ این منطقه بازگو می‌کند.