لوک مالوی به شدت ترسیده است. او نمی‌خواهد فردا بیاید، چون فردا به معنای شروع مدرسه راهنمایی است؛ یعنی خداحافظی با تعطیلات تابستانی و سلام به تکالیف مدرسه. و بدتر از آن، سلام به مورد اذیت و آزار قرار گرفتن توسط «میت»، شکنجه‌گر وحشتناک بچه‌های تازه‌وارد. ترس لوک از فردا، بر لذت او از آخرین روز تابستان سایه افکنده است، بنابراین او آرزو می‌کند که آخرین روز تابستان برای همیشه ادامه یابد؛ تا این آخرین روز بی‌نقصِ تفریح و آزادی هرگز تمام نشود. اما وقتی آرزویش برآورده می‌شود، متوجه می‌شود که در تکرار مداوم این روز گیر افتاده است، که همان‌طور که لوک به سرعت می‌فهمد، هیچ بهبودی در وضعیتش ایجاد نمی‌کند. وقتی این «فرصت دوباره‌ی نهایی» آن‌طور که تصور می‌شد از آب در نمی‌آید، چه کار باید کرد؟