«صد سال به بالا» فیلمی است که به بررسی اشتیاق و اراده برای زندگی می‌پردازد. این مستند پرتره‌ای از مجموعه‌ای رنگارنگ از افراد بالای صد سال از سراسر جهان را به تصویر می‌کشد. آن‌ها بیش از یک قرن زندگی کرده و شاهد رویدادهای بزرگ تاریخی بوده‌اند، اما به جای غرق شدن در گذشته، به آینده چشم دوخته‌اند. با وجود تیک‌تاک اجتناب‌ناپذیر ساعت عمر، این صدساله‌ها به زندگی چنگ می‌زنند، با شور و شوق زندگی اهداف جدیدی تعیین می‌کنند و حاضر نیستند تسلیم فرسودگی بدن‌هایشان شوند. زمان برای آن‌ها هم دشمن است و هم دوست. آن‌ها بر بیماری‌ها غلبه کرده‌اند، همسران خود را از دست داده‌اند و برخی از آن‌ها حتی بیشتر از فرزندان خود عمر کرده‌اند. با این حال، این افراد فعال، کنجکاو و خلاق بالای صد سال، به طرز شگفت‌انگیزی در شروع دوباره هر روز جدید مهارت دارند.

قدم زدن در جنگل بدون توانایی دیدن، پایین آمدن از پله‌ها یا خرید رفتن در زمان فلج بودن، و خوابیدن با وجود اختلال اضطراب پس از سانحه؛ برای شخصیت‌های اصلی مستند «بادی»، همه این‌ها به لطف حضور یک سگ راهنما در کنارشان ممکن شده است. ادیت ۸۶ ساله که از دوران نوجوانی نابینا بوده است، تمام سگ‌هایی را که داشته به یاد می‌آورد و قاب عکس‌های آن‌ها، هرچند خودش نمی‌تواند ببیندشان، دیوارهای خانه‌اش را پوشانده است.

این مستند یک فیلم جاده‌ای متفاوت است که در آن هدی هانیگمن، مستندساز تحسین‌شده، با رانندگان تاکسی در لیما همسفر می‌شود و از این طریق داستان‌های زندگی آن‌ها را کشف می‌کند. در اوایل دهه ۱۹۹۰، در واکنش به اقتصاد تورمی پرتنش پرتغال و دولتی که به دلیل فساد و تروریسم گروه «راه درخشان» بی‌ثبات شده بود، بسیاری از متخصصان طبقه متوسط از خودروهای شخصی خود برای مسافرکشی شبانه استفاده می‌کردند تا از این بحران مالی عبور کنند.