این فیلم با نگاهی به دوران ماتیاس در تاریخ مجارستان و در زمان سلطنت ماتیاس کوروینوس (۱۴۴۳-۱۴۹۰)، بر سه دوره از زندگی این پادشاه تمرکز دارد: مبارزه ماتیاس جوان برای رسیدن به تخت پادشاهی، دوران پادشاهی ماتیاس در سنین بالاتر، و سرنوشت تاج و تخت و وارث سلطنتی پس از مرگ او.

این کمدی مضحک از یانچو، مشابه آثار قبلی او، درباره زمانه ما و درباره مرگ است. پپه با خانواده‌ای از مافیا وصلت می‌کند که پدرزن در آن غرق در پول است. آن‌ها در یک سرمایه‌گذاری مشترک، اولین شرکت سهامی خاص زندان مجارستان را تأسیس می‌کنند؛ جایی که منوی غذا وجود دارد، زندانیان در واقع ساکن آنجا هستند و مکانی را برای اعدام کسانی که داوطلب خودکشی هستند تجهیز می‌کنند. مشخص می‌شود که اولین حلق‌آویز داوطلبانه باید روی پپه آزمایش شود. در سال ۱۸۰ میلادی، امپراتور مارکوس آئورلیوس در ویندووبونا در حال مرگ است و توسط عمو میکی و پسرش کورنل موندروتسو با ساقه کاه تغذیه می‌شود. کاپا مسئول ارتباطات است: او اصرار دارد که دروغ بگوید، دروغ و باز هم دروغ. علاوه بر این، چندین نفر می‌میرند و زنده می‌شوند، می‌برند و می‌بازند، و بلای ملانکولی هنوز زنده است.

بر اساس یادداشت‌های فیات پومپیوس، دوست قدیمی کاپا و پپه، پروفسور سیرتس راز ماشین زمان را کشف کرده و با تکیه بر نوعی آب «خاص»، این اختراع را عملی می‌کند. کاپا و پپه باید با آن به گذشته برگردند تا زمان را که از مسیر خود خارج شده اصلاح کنند؛ یعنی تاریخ را تصحیح کنند، پادشاه لویی دوم را نجات دهند و از فاجعه موهاچ جلوگیری کنند. پپه با اصرارهای نه چندان ملایم راضی می‌شود تا وارد این سفر بزرگ در زمان شود، می‌میرد و زنده می‌شود و آن‌ها به موقع به میدان نبرد موهاچ می‌رسند. کاپا از وقایع فیلم‌برداری می‌کند. ترک‌ها پیروز می‌شوند و سر پادشاه (پپه) را می‌برند، اما با این حال مجارها قرارداد صلح را دیکته می‌کنند. کاپا و پپه می‌خواهند برگردند، آن‌ها ماشین زمان را با آب چاه پر می‌کنند اما ماشین روشن نمی‌شود. با این حال، کاپا و پپه بر فراز بوداپست معلق می‌مانند و با هم مشاجره می‌کنند.

این بار کاپا و پپه در وهله اول اسیر جنگی هستند؛ محکومانی که به بیگاری گرفته شده‌اند، یهودیان، سربازان مجارستانی و سربازان آلمانی. یک بار قرار است اعدام شوند و بار دیگر خودشان باید اعدام‌ها را اجرا کنند. فیلم در اپیزودهایی تماشایی از این واقعیت می‌گوید که در بیش از یک قرن و نیم گذشته، ما مدام از جنگی به جنگ دیگر قدم برداشته‌ایم؛ اشغال و آزادی برایمان فرقی نداشته است، و چرا یهودیان نتوانستند نیروهای اس‌اس را اعدام کنند؟ قهرمانان ما در اطراف پادگان‌های مخروبه پرسه می‌زنند، سپس روی پل‌های پایتخت حدس می‌زنند که در حال حاضر ماهواره یا دوستان ابدی چه کسی هستیم. در کمد، میان شیشه‌های میوه کنسرو شده، استالین هنوز پنهان است. نویسندگان فیلم به دادگاه احضار می‌شوند و سپس در یک بیمارستان نمایشی منتظر رسیدن پایان هستند. یک خدمتکار سرباز شوروی فیلم را با نقل‌قولی از پیتر ناداس به پایان می‌رساند.

مسابقه پیشخدمت‌ها در میدان قهرمانان در اواخر دهه سی. کاپا و پپه با لباس پیشخدمت‌ها در ارابه برنزی مجموعه مجسمه‌های هزاره بیدار می‌شوند. آن‌ها در امتداد تفرجگاه دانوب رانندگی می‌کنند و روی بتن‌های هتل تخریب‌شده روندلا در بوداپست، درگیر یک تسویه‌حساب با پس‌زمینه سیاسی می‌شوند. در سالن ورزشی سوخته، پیشخدمت‌ها برای شام آخر تمرین می‌کنند؛ پپه و کاپا با سینی‌هایی در دست دور میز بزرگ چیده‌شده می‌دوند. در حین انجام این کار، پپه مدام فریاد می‌زند: «من بهترینم، من زیباترینم، من شاهم، من خدام...» در حالی که در قایقی روی دانوب نشسته‌اند، کشتی از کنار آن‌ها می‌گذرد و صدای آبشار نیاگارا، با عظمت و نفس‌گیر، در گوششان می‌پیچد. با هر مرگی، چیزی جدید متولد خواهد شد؛ همان‌طور که ساب بیس مانستر رپ می‌کند.

کاپا، پپه و مسی می‌خواهند یک قبرستان قطار بخرند تا یک قطار نوستالژیک راه بیندازند و پول زیادی به دست آورند. آن‌ها می‌خواهند سرمایه اولیه را از پدربزرگ بگیرند که با چمدانی پر از پول از آمریکا به خانه برگشته است. همه از مسی می‌خواهند که به پیرمرد نزدیک شود، چون او تنها کسی است که پیرمرد با او حرف می‌زند. اما مسی بیشتر درگیر این فکر است که فرزندی می‌خواهد، حالا از هر کسی که باشد، در حالی که پپه حسادت می‌کند. پسر ادعایی کاپا پیدا می‌شود که مافیا پشت اوست: آن‌ها هم تشنه پول پدربزرگ هستند. پس از تهدید و باج‌خواهی، سیب‌های سمی فرستاده می‌شوند که فقط یک طرف آن‌ها سمی است. در این میان، مردگان با صدای یک آهنگ زنده می‌شوند. در نهایت، هیچ‌کس موفق به گرفتن پول نمی‌شود، اما به هر حال فایده‌ای هم نداشت: همه پول‌ها تقلبی است. با این حال، مشخص می‌شود که مجسمه آزادی نابینا است.

در قبرستان خیابان کرپشی، سه گورکن درباره سرنوشت جهان تامل می‌کنند، سپس از این نقش خارج شده و در مجموعه‌ای از اپیزودها، نقش شخصیت‌های تیپیکال واقعیت معاصر مجارستان را بازی می‌کنند؛ ثروتمندان شکم‌گنده، ماجراجویان، قربانیان و روسای دنیای زیرزمینی. آن‌ها درام‌های کوتاه و پوچی از عشق، ازدواج، دوستی، نظم عمومی و امنیت قانونی را به نمایش می‌گذارند. نویسنده و کارگردان فیلم تمام مدت در میان آن‌ها قدم می‌زنند و به بازی‌هایشان می‌خندند. داستان‌هایی که از قبرستان شروع شده و به همان‌جا ختم می‌شوند، درباره اجتناب‌ناپذیر بودن مرگ هشدار می‌دهند. نویسنده و کارگردان (گیولا هرنادی و میکلوش یانچو) با خردمندی با مرگ دوست می‌شوند.

این فیلم شورش دهقانان در مجارستان در اوایل قرن بیستم را به تصویر می‌کشد.

ژادانی به همراه دخترخوانده‌اش، ماریا بانکوش، از دست مقامات فرار کرده و به جنگل پناه می‌برند. سپس فیلم سی سال به جلو می‌رود: ژادانی و ماریا اکنون عاشق یکدیگرند، اما صدای جنگ در پس‌زمینه، رابطه عاشقانه آن‌ها را متوقف می‌کند. دوستان قدیمی ژادانی به نازی‌ها پیوسته‌اند و این زمین‌دار که با دهقانانش در یک جامعه سوسیالیستی زندگی می‌کند، از آن‌ها فاصله می‌گیرد. ژادانی مسئول مشکلات سیاسی کشور شناخته می‌شود و بهای آن را با جانش خواهد پرداخت.

داستان در یک پادشاهی در اروپای مرکزی، نزدیک به اواخر قرن رخ می‌دهد. وارث جوان تخت و تاج که از همسر بسیار مبادی آداب خود خسته شده است، وقت خود را به معاشقه‌های عاشقانه در یک عمارت روستایی بزرگ می‌گذراند. همسرش با ورود دوستان او عمارت را ترک می‌کند و آن‌ها جشنی برپا می‌کنند که به یک عیاشی بی‌حدومرز تبدیل شده و در نهایت به مرگ و تراژدی ختم می‌شود.

تمثیلی از سرکوب انقلاب ۱۹۱۹ و ظهور فاشیسم در مجارستان؛ در حومه شهر، واحدی از ارتش انقلابی از جان پدر وارگا، کشیشی متعصب، می‌گذرد. او بازمی‌گردد و قتل‌عام‌هایی را رهبری می‌کند. نیروی جدیدی به نمایندگی فهر، ظاهراً برای انتقام گرفتن از مردم وارد عمل می‌شود، اما هدفش تنها تحمیل نوع دیگری از سرکوب، ظریف‌تر و موثرتر است.

در مجارستان پس از جنگ جهانی دوم، گروهی از دانشجویان کمونیست به یک مدرسه مذهبی کاتولیک می‌روند به این امید که با دانش‌آموزان آنجا وارد یک بحث مسالمت‌آمیز شوند.

آنارشیست‌های کروات با مجارها همکاری می‌کنند تا برای سوءقصد به جان ملک الکساندر، پادشاه یوگسلاوی، اقدام کنند.

داستان فیلم در دوران پرآشوب، ترس، تعقیب و وحشت جریان دارد که تمام زوایای جامعه مجارستان پس از جنگ جهانی اول را فرا گرفته است. در سال ۱۹۱۹، پس از تنها چند ماه حکومت کمونیستی، جمهوری شوروی مجارستان قربانی یک ضد انقلاب ملی‌گرا می‌شود. دریاسالار هورتی، رهبر جنبش راست افراطی ملی‌گرا، خود را نایب‌السلطنه مجارستان می‌نامد و قدرت را به عنوان رئیس قانونی کشور به دست می‌گیرد. سربازان ارتش سرخ مجارستان که عمر کوتاهی داشت، اکنون از دست مأموران مخفی بی‌رحم و واحدهای گشتی ژاندارمری سلطنتی ملی‌گرا در حال فرار هستند. در صورت دستگیری، سربازان سابق ارتش سرخ بدون هیچ رحم یا محاکمه عادلانه‌ای اعدام می‌شوند. ایستوان چرسی، سرباز سابق ارتش سرخ، به دشت‌های بزرگ مجارستان گریخته و در مزرعه‌ای که توسط دو زن دلسوز اداره می‌شود، پناه گرفته است.

در سال ۱۹۱۹، کمونیست‌های مجارستانی به بلشویک‌ها کمک می‌کنند تا تزاری‌ها (سفیدها) را شکست دهند. در نزدیکی رود ولگا، یک صومعه و یک بیمارستان صحرایی مدام دست‌به‌دست شده و به تصرف یکی از دو طرف درمی‌آیند.

یک پزشک جوان با بازگشت به خانه روستایی خود دچار بحران روحی و معنوی می‌شود.