کلود لانزمن، کارگردان فیلم، ۱۱ سال را صرف ساخت این مستند گسترده درباره هولوکاست کرد؛ او مصاحبه‌های خود را انجام داد و از استفاده از حتی یک فریم آرشیو تصویری خودداری کرد. لانزمن با تقسیم شاهدان هولوکاست به سه دسته بازماندگان، تماشاچیان و عاملان، شهادت‌های بازماندگان اردوگاه کار اجباری خلمنو، یک فراری از آشویتس و شاهدان قیام گتوی ورشو و همچنین گزارش تکان‌دهنده یک افسر اس‌اس در تربلینکا درباره اتاق‌های گاز را ارائه می‌دهد.

یک مکان: ترزینشتات. مکانی بی‌نظیر برای تبلیغات که آدولف آیشمن آن را «گتوی نمونه» نامید؛ جایی که برای گمراه کردن جهان و مردم یهودی درباره ماهیت واقعی‌اش طراحی شده بود تا آخرین قدم قبل از اتاق گاز باشد. یک مرد: بنجامین مورملشتاین، آخرین رئیس شورای یهودی ترزینشتات، قهرمانی سقوط‌کرده و محکوم به تبعید که مجبور بود از سال ۱۹۳۸ تا پایان جنگ، روز به روز با آیشمن مذاکره کند؛ کسی که حتی برای شهادت دادن به دادگاه آیشمن احضار نشد، با وجود اینکه بدون شک او کسی بود که این جلاد نازی را بهتر از هر کس دیگری می‌شناخت. بیش از بیست و پنج سال پس از مستند «شوا»، فیلم جدید کلود لانزمن جنبه‌ای کمتر شناخته‌شده اما اساسی از هولوکاست را آشکار می‌کند و بیش از هر زمان دیگری بر ریشه‌های «راه حل نهایی» نور می‌تاباند.

فیلمی تاثیرگذار درباره یان کارسکی، از چهره‌های مقاومت لهستان که تلاش کرد فجایع گتوی ورشو و بلزک را افشا کند و با رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت و فلیکس فرانکفورتر، قاضی دیوان عالی ملاقات کرد.

مستندی شامل مصاحبه با یهودا لرنر که در ۱۷ سالگی در شورش زندانیان در اردوگاه مرگ سوبیبور تحت اداره نازی‌ها شرکت داشت. این اثر در اصل برای قرار گرفتن در مستند «شوا» ساخته کلود لانزمن در سال ۱۹۸۵ فیلم‌برداری شده بود.

مصاحبه‌ای با یکی از مقامات صلیب سرخ در دوران جنگ جهانی دوم که گزارش بسیار مثبتی درباره یک گتوی یهودی که در واقع اردوگاه مرگ بود، نوشت.