شش بخش کوتاه در مناطق مختلف پاریس که توسط شش کارگردان ساخته شده است. «سن ژرمن د پره» (دوشه)، «ایستگاه شمال» (روش)، «خیابان سن دنی» (پوله) و «مون‌پارناس و لوالوآ» (گدار) داستان‌هایی از عشق، لاس‌زدن و تن‌فروشی هستند؛ «میدان اتوال» (رومر) درباره یک بزاز و چترش است؛ و «لا موئت» (شابرول) داستان یک خانواده بورژوا و گوش‌گیرها را روایت می‌کند.

پاریس، تابستان ۱۹۶۰. ژان روش، انسان‌شناس و فیلم‌ساز، و ادگار مورن، جامعه‌شناس و منتقد فیلم، در خیابان‌های شلوغ قدم می‌زنند و از رهگذران می‌پرسند که چگونه با سختی‌های زندگی کنار می‌آیند.

ژان روش به گروهی از نوجوانان سیاه‌پوست و سفیدپوست یک سوال فرضی می‌دهد: چه می‌شد اگر آن‌ها با یکدیگر معاشرت می‌کردند؟ سپس این نوجوانان شخصیت‌ها و موقعیت‌های خود را به صورت بداهه بازی می‌کنند.