اولریکه اوتینگر خاطرات شخصی خود از زندگی بوهیمین پاریسی و تحولات شدید اجتماعی، سیاسی و فرهنگی آن دوران را در قالب یک «شعر تصویری» سینمایی به تصویر می‌کشد.

پراتر وین یک شهربازی و یک ماشین آرزوساز است. هیچ اختراع مکانیکی، ایده نو یا نوآوری هیجان‌انگیزی وجود نداشت که راه خود را به پراتر پیدا نکند. روایت‌های گوناگون در فیلم «پراتر» ساخته اولریک اوتینگر، این مکان پر از هیجان را به یک سینمای مدرن از جاذبه‌ها تبدیل می‌کند. تاریخچه پراتر از آغاز تا امروز توسط شخصیت‌های اصلی آن و کسانی که آن را ثبت کرده‌اند روایت می‌شود؛ از جمله تصاویر سینمایی معاصر از پراتر، مصاحبه با معرکه‌گیران، نظرات اتریشی‌ها و بازدیدکنندگان خارجی، نقل‌قول‌های سینمایی و اسناد مکتوب و تصویری. معنای پراتر، جایگاه آن به عنوان مکانی برای نوآوری‌های تکنولوژیک و نقش آن به عنوان یک رسانه فرهنگی در متونی از الفریده یلینک، جوزف فون اشترنبرگ، اریش کستنر و الیاس کانتی و همچنین در موسیقی‌های اختصاص‌یافته به این مکان تفریحی در طول تاریخ منعکس شده است.

گروهی از زنان مسافر با فرهنگ‌های مختلف در قطار راه‌آهن سراسری سیبری به مغولستان، توسط اولان ایگا، یک شاهزاده جنگجو، به اسارت گرفته می‌شوند.

پنج بخش کم‌وبیش مجزا که همگی حول محور «فریک» اورلاندو می‌چرخند؛ زنی با بازی ماگدالنا مونتزوما که در طول فیلم با چهره‌ها و نقص‌عضوهای مختلف ظاهر می‌شود.

زنی با لباس‌های مجلل و کم‌حرف با این برنامه وارد برلین می‌شود که باقی روزهای عمرش را در مستی سپری کند.

مادام ایکس، دزد دریایی بدنام و حاکم، آگهی چاپی منتشر می‌کند و از زنان می‌خواهد تا از زندگی خسته‌کننده خود فرار کنند و به همه کسانی که سوار کشتی او به نام «اورلاندو» شوند، وعده «طلا، عشق و ماجراجویی» می‌دهد. گروهی ناهمگون از زنان شامل یک زن خانه‌دار، یک خواننده اپرا و یک هنرمند (با بازی ایوان راینر) سفری را برای دگرگونی درونی آغاز می‌کنند؛ سفری که با تسلیم شدن آن‌ها به ماجراجویی‌های سادیستی و شهوانی مادام ایکس، به سرعت به سمت نابودی پیش می‌رود.