اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

این فیلم کنسرت با نمایش اجراهایی از هنرمندان محبوب دهه ۱۹۶۰، موسیقی جشنواره سال ۱۹۶۷ کالیفرنیا را به تصویر می‌کشد. اگرچه همه موسیقی‌دانانی که در جشنواره پاپ مونتری اجرا کردند در فیلم حضور ندارند، اما برخی از اجراهای برجسته شامل د ماماز اند د پاپاز، سایمون و گارفانکل، جفرسون ایرپلین، د هو، اوتیس ردینگ و جیمی هندریکس اکسپرینس است. کارهای عجیب هندریکس پس از اجرا (آتش زدن گیتار، شکستن آن و پرتاب کردن تکه‌ای از آن به سمت تماشاگران) ثبت شده است.

به گفته دکتر دیابولو، نمایشگر یک نمایشگاه ویژه شکنجه، این نمایش قدرت آن را دارد که به مردم درباره شرارت‌های پیش‌بینی‌شدنی هشدار دهد. شکاکان یکی پس از دیگری در برابر «آتروپوس سرنوشت» می‌ایستند تا پیش‌نمایشی از طمع و خشونتی را که پشت چهره‌های محترمشان پنهان شده است، مشاهده کنند.