مسیو فیدو دچار خشکی ذهن نویسندگی شده و به یک نمایشنامه جدید نیاز دارد، بنابراین از فرصت استفاده می‌کند تا همسایگان طبقه مرفه خود را در پاریس سال ۱۹۰۰ زیر نظر بگیرد. مسیو بونیفاس با همسر سخت‌گیر و سلطه‌جوی خود آنجلیک، و همچنین مسیو کوت با همسر زیبا اما نادیده گرفته‌شده‌اش مارسل در این همسایگی هستند. هانری کوت ناهنجاری‌های معماری (عمدتاً صداهای ارواح در لوله‌های فاضلاب) را ردیابی می‌کند و برنامه‌ای برای گذراندن یک شب در هتل پارادیزو می‌چیند؛ هتلی که از قضا به عنوان محل ملاقات عاشقانه مارسل و مسیو بونیفاس انتخاب شده است. یک زن، دو شوهر، یک برادرزاده و خدمتکار پرجنب‌وجوش بونیفاس، همگی در این هتل ساعتی جمع می‌شوند و به سرانجام رساندن این رابطه پنهانی، به ملایم‌ترین بیان، به شدت به هم می‌ریزد (که یورش پلیس هم بی‌تاثیر نیست). همه این‌ها زیر نظر فیدو اتفاق می‌افتد و نمایشنامه او به موفقیت بزرگی در فصل آینده تبدیل می‌شود.

ساندرا برای رسیدگی به کارهای خانوادگی به زادگاهش بازمی‌گردد، اما خاطرات و رازهای دوران کودکی به زودی بر او غلبه می‌کنند.

پس از مرگ همسرش، کریستین متوجه می‌شود که احتمالاً با ازدواج با او به جای مردی که در جوانی تمایل بیشتری به او داشت، زندگی خود را هدر داده است. برای غلبه بر این افکار غم‌انگیز، او تصمیم می‌گیرد از وضعیت او و مردان دیگری که سال‌ها پیش در یک مهمانی رقص که نقطه عطفی در زندگی‌اش بود با او رقصیدند، باخبر شود. او یک به یک به ملاقات آن آشنایان فراموش‌شده می‌رود؛ کریستین نه تنها از دیدن وضعیت زندگی آن‌ها شگفت‌زده می‌شود، بلکه به تاثیری که ناخودآگاه بر احساسات و سرنوشت این افراد گذاشته بود نیز پی می‌برد.

یک اقتباس صامت از نمایشنامه سال ۱۷۷۸ بومارشه به نام «عروسی فیگارو»، که در آن از مطالب دو دنباله بعدی این نمایشنامه نیز استفاده شده است.