شش بخش کوتاه در مناطق مختلف پاریس که توسط شش کارگردان ساخته شده است. «سن ژرمن د پره» (دوشه)، «ایستگاه شمال» (روش)، «خیابان سن دنی» (پوله) و «مون‌پارناس و لوالوآ» (گدار) داستان‌هایی از عشق، لاس‌زدن و تن‌فروشی هستند؛ «میدان اتوال» (رومر) درباره یک بزاز و چترش است؛ و «لا موئت» (شابرول) داستان یک خانواده بورژوا و گوش‌گیرها را روایت می‌کند.

پوله در اینجا اثری خلق کرده که تعریف دقیق همان چیزی است که منتقدان فرانسوی دوست دارند آن را یک شیء ناشناخته سینمایی بنامند. این اثر به عنوان «شهاب‌سنگی در آسمان سینمای فرانسه»، یک «شاهکار ناشناخته» و اثری «بی‌سابقه» توصیف شده است که با وجود برانگیختن حجم عظیمی از نقدهای مکتوب، از تفسیر تن باز می‌زند. کلاژ ریتمیک تصاویر آن شامل دختری روی برانکارد، یک ماهیگیر، ویرانه‌های یونانی، باغی در سیسیل و گاوبازی اسپانیایی با تفسیری انتزاعی به قلم سولرس همراه شده است و تنها موسیقی غنایی و تیره آنتوان دوهامل است که عناصر فیلم را در کنار هم نگه می‌دارد. در اولین تماشا، ممکن است نگران شوید که فیلم به قطعاتی نامفهوم از هم بپاشد؛ اما در طول ۴۵ دقیقه خود، قوانینش را خلق می‌کند و متوجه می‌شوید که در حال تماشای چیزی شبیه به بازآفرینی سینمایی یک آیین باستانی هستید.