دختر جوانی توسط پدرش و با همکاری برادر کوچک‌ترش به قتل می‌رسد. او مخفیانه در زیرزمین خانه دفن می‌شود؛ جایی که زنان خانواده در آن به قالی‌بافی و دیگر کارهای خانه مشغولند. فقدان او، یا شاید حضورش، همچنان خانواده را آزار می‌دهد و در نسل‌های بعدی طنین‌انداز می‌شود. فیلم عیاری منحصراً در این خانه روایت می‌شود و چندین بار در ایران توقیف شد.

یک طلبه جوان در تهران در این ملودرام عمیقاً تأثیرگذار، برای مراقبت از همسر بیمار و فرزندانشان تلاش می‌کند. فیلمی با جذابیت تقریباً جهانی که با داستان غیرمعمول مردی که به دلیل سختی‌ها مجبور به همسر و پدری بهتر شدن می‌شود، چهره‌ای انسانی از روحانیت شیعه در ایران به تصویر می‌کشد. سید رضا به تازگی با خانواده‌اش به تهران نقل‌مکان کرده تا بتواند به تحصیل علوم دینی بپردازد و به همسر دوست‌داشتنی‌اش زهرا تکیه دارد تا از دو فرزند خردسالشان مراقبت کند و با بافتن فرش‌های ظریف، مخارج زندگی‌شان را تأمین کند. اما یک شب زهرا از حال می‌رود و به بیمارستان منتقل می‌شود و در آنجا تشخیص داده می‌شود که به بیماری ام‌اس مبتلا شده است. سید رضا که به سختی می‌تواند این فاجعه را هضم کند، مجبور می‌شود به آشپزی، تعویض پوشک، رساندن دخترش به مدرسه و بردن پسر خردسالش به کلاس‌های درس بپردازد؛ جایی که هم‌کلاسی‌ها و استادان با نگاهی تحقیرآمیز با او رفتار می‌کنند. اما سید رضا در نهایت یاد می‌گیرد که با شرایط کنار بیاید و نمازها و دروس عبادی او معنای عمیق‌تری پیدا می‌کنند، چرا که او شب‌ها به کار سخت قالی‌بافی مشغول می‌شود و با سختی روزگار می‌گذراند.

یک کمدی هجوآمیز درباره روحانیون در ایران پس از انقلاب. رضا (پرویز پرستویی) که یک دزد خرده‌پا است، در زندان با یک روحانی آشنا می‌شود و نقشه‌ای برای فرار می‌کشد. رضا لباس روحانیت آن مرد را می‌پوشد و به سمت آزادی فرار می‌کند. او به زودی متوجه می‌شود که روحانی بودن احترام چندانی در میان مردم به همراه ندارد. رضا به روستاهای مرزی سفر می‌کند تا از آنجا به خارج از کشور فرار کند. با این حال، وقتی اهالی روستا او را به عنوان امام جماعت خود می‌پذیرند و از او انتظار انجام امور مذهبی را دارند، نقشه‌هایش به تعویق می‌افتد. آیا فرار رضا از زندان، او را به یک ستون غیرمنتظره برای جامعه تبدیل خواهد کرد؟