مستندساز آفریقایی‌تبار آمریکایی، مارلون ریگز، در حالی که بر اثر عوارض ناشی از بیماری ایدز در سال ۱۹۹۴ در حال مرگ بود، روی این فیلم نهایی خود کار می‌کرد؛ او در چندین صحنه از روی تخت بیمارستان با دوربین صحبت می‌کند. این فیلم به طور مستقیم به سکسیسم و همجنس‌گراستیزی در جامعه سیاه‌پوستان می‌پردازد و بخش‌هایی از توهین‌های زن‌ستیزانه و ضد همجنس‌گرایان در آهنگ‌های محبوب هیپ‌هاپ را در کنار مصاحبه با روشنفکران و نظریه‌پردازان سیاسی آفریقایی‌تبار آمریکایی از جمله کورنل وست، بل هوکس و آنجلا دیویس قرار می‌دهد.

کلاژی از تصاویر شهوت‌انگیز و فراخوانی برای مبارزه، با انرژی پرشور هیپ‌هاپ که زندگی مردان آفریقایی‌تبار آمریکا را ارج می‌نهد.

مارلون ریگز با همراهی دیگر مردان سیاه‌پوست همجنس‌گرا، به‌ویژه شاعر اسکس همفیل، عشق میان مردان سیاه‌پوست را به عنوان یک اقدام انقلابی گرامی می‌دارد. این فیلم تصاویری از شعرخوانی همفیل، روایت ریگز از دوران رشد خود، صحنه‌هایی از معاشرت و رقص مردان و قطعات کمدی مختلف را در هم می‌آمیزد؛ از جمله بازدید از «مؤسسه بشکن‌شناسی» که در آن مردان آموزش می‌بینند چگونه بشکن بزنند: بشکن قلاب‌سنگ، بشکن اشاره و بشکن دیوا.