یک مرد آفریقایی به پاریس سفر می‌کند تا درباره ساخت ساختمان‌های بلندمرتبه آموزش ببیند، اما طولی نمی‌کشد که درگیر غرایب و شگفتی‌های زندگی فرانسوی می‌شود.

شش بخش کوتاه در مناطق مختلف پاریس که توسط شش کارگردان ساخته شده است. «سن ژرمن د پره» (دوشه)، «ایستگاه شمال» (روش)، «خیابان سن دنی» (پوله) و «مون‌پارناس و لوالوآ» (گدار) داستان‌هایی از عشق، لاس‌زدن و تن‌فروشی هستند؛ «میدان اتوال» (رومر) درباره یک بزاز و چترش است؛ و «لا موئت» (شابرول) داستان یک خانواده بورژوا و گوش‌گیرها را روایت می‌کند.

پاریس، تابستان ۱۹۶۰. ژان روش، انسان‌شناس و فیلم‌ساز، و ادگار مورن، جامعه‌شناس و منتقد فیلم، در خیابان‌های شلوغ قدم می‌زنند و از رهگذران می‌پرسند که چگونه با سختی‌های زندگی کنار می‌آیند.

ژان روش به گروهی از نوجوانان سیاه‌پوست و سفیدپوست یک سوال فرضی می‌دهد: چه می‌شد اگر آن‌ها با یکدیگر معاشرت می‌کردند؟ سپس این نوجوانان شخصیت‌ها و موقعیت‌های خود را به صورت بداهه بازی می‌کنند.

فیلم «من، یک سیاهپوست» برنده جایزه معتبر لویی دلوک در سال ۱۹۵۸، نقطه عطفی در جدایی ژان روش از مردم‌نگاری سنتی و روی آوردن او به استراتژی‌های مشارکتی و بداهه‌پردازانه‌ای بود که خود آن را «مردم‌نگاری مشترک» و «قوم‌داستان» می‌نامید. این فیلم یک هفته معمولی از زندگی مردان و زنانی اهل نیجر را به تصویر می‌کشد که برای کار به ابیجان در ساحل عاج مهاجرت کرده‌اند.

موضوع این فیلم مستند درباره جنبش هائوکا است. این جنبش شامل تقلید رفتارها و رقصیدن برای حلول روح مقامات استعماری فرانسوی در بدن رقصندگان بود. شرکت‌کنندگان همان مراسم‌های نظامی پیچیده اشغالگران استعمارگر خود را اجرا می‌کردند، اما این کار را بیشتر در حالت خلسه انجام می‌دادند تا یک بازسازی واقعی.