یک شب در سال ۱۹۵۹ در باشگاه شبانه بلو نوت پاریس، یک نوازنده جاز سالخورده و بیمار، نوای پر سوز و گدازی را از ساکسیفون تنور خود بیرون می‌کشد. بیرون از باشگاه، یک جوان پاریسی که حتی پول خرید یک لیوان نوشیدنی را ندارد، تلاش می‌کند تا آن نت‌ها را بشنود. به زودی میان آن‌ها دوستی عمیقی شکل می‌گیرد که جرقه‌ای برای آخرین فوران نبوغ این نوازنده می‌شود.

یک ستاره سینمای آمریکایی و یک بازیگر زن ناشناخته بریتانیایی در صحنه فیلم‌برداری در رم با هم ملاقات می‌کنند. زن وقتی مرد از صحبت با پدر روزنامه‌نگارش خودداری می‌کند عصبانی می‌شود، اما بعداً رابطه‌ای پرشور میان آن‌ها شکل می‌گیرد.

این فیلم قرار نبود به تنهایی اکران شود، بلکه به عنوان بخش سینمایی اجرای تئاتر مرکوری به کارگردانی اورسن ولز از کمدی سال ۱۸۹۴ ویلیام جیلت طراحی شده بود؛ داستانی درباره یک پلی‌بوی نیویورکی که از دست شوهر خشن معشوقه‌اش فرار می‌کند و هویت یک صاحب مزرعه در کوبا را که منتظر ورود یک عروس پستی است، جعل می‌کند. بخش فیلم این اجرا در نهایت به دلیل نبود امکانات پخش در سالن هرگز به نمایش درنیامد. نسخه کاری این فیلم که مدت‌ها تصور می‌شد گم شده است، در سال ۲۰۰۸ کشف شد و فیلم سرانجام نخستین اکران خود را در سال ۲۰۱۳ تجربه کرد.