یک فیلم مستند محصول ۱۹۸۸ به کارگردانی آندری سوکوروف درباره اواخر زندگی و مرگ فیلم‌ساز برجسته شوروی، آندری تارکوفسکی. این فیلم در ابتدا قرار بود به مناسبت پنجاهمین سالگرد تولد تارکوفسکی در سال ۱۹۸۲ ساخته شود که قبل از مرگ او بود. اختلافات با مقامات شوروی درباره سبک و محتوای فیلم منجر به تاخیرهای طولانی در تولید آن شد.

مردی ناشناس در میان دخمه‌های در حال پوسیدگی و پوشیده از مه سرگردان است و با مجموعه‌ای از «آسیب‌دیدگان و تحقیرشدگان» از جمله یک فاحشه مقدس و یک بوروکرات کافکایی روبرو می‌شود.

فیلم‌ساز برجسته، الکساندر سوکوروف (کشتی روسی)، پرتره‌ای از این موزه مشهور جهان را به تاملی باشکوه و چندصدساله درباره رابطه میان هنر، فرهنگ و قدرت تبدیل می‌کند.

پزشکی در آلمان اوایل قرن نوزدهم، شیفته خواهر مردی می‌شود که خود به طور غیرعمد او را کشته است. او با شیطان مجسم معامله می‌کند تا در ازای روحش، وصال با آن زن را برایش فراهم کند.

الکساندرای سالخورده به ملاقات نوه سربازش، دنیس، در جبهه جنگ چچن می‌رود و در حین بازدید از ارتش، به او آرامش می‌دهد. در تمام این مدت، دنیس به دلیل حضور غیرمنتظره او فکر می‌کند.

یک شبح و یک مارکی فرانسوی در کاخ زمستانی سن پترزبورگ پرسه می‌زنند و با صحنه‌هایی از دوره‌های مختلف تاریخ این کاخ روبه‌رو می‌شوند.

این سفر با روایت صمیمانه از روسیه به روتردام، از طریق ریل، جاده و کشتی فنلاندی، تأملی مالیخولیایی درباره الوهیت، زمان و مکان در هنر، هدف (یا فقدان آن) و تنهایی روح است. عبور از مناظر برفی مه‌آلود، شهرهایی که نیم‌نگاهی به آن‌ها می‌افتد و تلاطم یخی دریای شب.

فیلمی مستند درباره سرگئی کوزینتسف، کارگردان روس.

فیلم «یک زندگی متواضعانه» کاملاً به عنوان خود وفادار است؛ مطالعه‌ای مستند از دنیای روزمره اومنو ماتویوشی، پیرزنی که در خانه‌ای کوهستانی و دورافتاده در استان نارای ژاپن زندگی می‌کند.

الکساندر سوکوروف با ساختن فیلم‌هایی درباره هنرمندان و نقاشی‌هایشان، گنجینه‌های موزه ارمیتاژ را دوباره به زیر نور می‌آورد. او اوبر روبر، نقاش فرانسوی را انتخاب کرده است که مدت زیادی را در ایتالیا گذراند و علاقه‌اش خلق مناظر ویرانه‌های باستانی و تصویرگری ناتورالیستی از دوران گذشته بود. او نزد ثروتمندانی که آثارش را می‌خریدند موفق بود. دوربین روی نقاشی‌ها حرکت می‌کند در حالی که سوکوروف از دورانی شاد سخن می‌گوید؛ زمانی که هنرمند با روح زمانه یکی بود و با سلیقه مشتریانش موافقت داشت. تصاویر بریده‌بریده‌ای از یک اجرای تئاتر «نو» ژاپنی بر روی پرده نشان می‌دهد که آن دوران چقدر از ما دور شده است. برای توصیف آنچه امروز همه می‌دانند، نیازی به کلمات نیست.

دفتر خاطرات سن پترزبورگ؛ مراسم افتتاحیه بنای یادبود داستایوفسکی.

سفری سوررئال از روحی سرگردان که در تاریکی بی‌پایان در چشم‌انداز زمانی یک دهکده ماهیگیری عجیب و منزوی متعلق به دوران فئودالی پرسه می‌زند. روح سرگردان که توسط مجموعه‌ای از اتاق‌های با نور اندک هدایت می‌شود، با ارواح باستانی روبرو می‌شود که کالبد فیزیکی به خود می‌گیرند و داستان‌های شخصی خود را از زندگی روزمره، فقدان و تراژدی در جامعه روستایی بازگو می‌کنند. روح که از ملاقات اولیه خود با پیرزنی با حواس‌پرت کنجکاو شده است، به خانه او بازمی‌گردد تا یک سوال اساسی بپرسد: «خوشبختی چیست؟»؛ پرسشی وجودی که با فروتنی ذاتی و ندانستنی پذیرفته‌شده، به سادگی پاسخ داده می‌شود.

این فیلم کوتاه از متریال تدوین‌شده برای مستند پنج‌ساعته سوکوروف به نام «صداهای معنوی» به دست آمده است.

این تصاویر و صداها استعاره‌هایی شاعرانه هستند که «مرثیه‌ای از روسیه» را به سندی تبدیل می‌کنند که یک «بانک حافظه» تاریخی و احساسی برای همگان فراهم می‌آورد.

دفتر ریاست‌جمهوری لیتوانی، سال ۱۹۹۰. در داخل، سکوت حکم‌فرماست که با فریادهای جمعیت بیرون از پنجره‌های ساختمان دولتی در تضاد است. در عین حال، این سکوت در سکوت عمیق چندین زن که چهره‌هایشان برای مدتی طولانی بر پرده باقی می‌ماند، منعکس می‌شود. سکوت با موسیقی شکسته می‌شود؛ رئیس‌جمهور پیانو می‌نوازد.

در «مرثیه شوروی»، قطار طولانی عکس‌های رهبران شوروی، چه مرده و چه زنده، در مقابل پرتره یلتسین متوقف می‌شود. در زمان فیلم‌برداری، یلتسین از جمع خدایگان حزب کمونیست سقوط کرده بود و از طریق پیوندهایی از انواع مختلف، در زندگی زمینی مشارکت داشت.

مانند بسیاری از فیلم‌های اولیه سوکوروف، این فیلم دو تاریخ دارد: اولی تاریخ ساخت آن است (که فیلم در آن زمان توقیف شد) و دومی تاریخ تدوین نهایی و اکران عمومی قانونی. فیلم شامل تصاویر آرشیوی آلمانی و شوروی از جنگ جهانی دوم، به طور دقیق‌تر از پایان جنگ است. تلاشی برای ساخت یک مستند در مقیاس بزرگ با این موضوع در سینمای شوروی دهه ۱۹۶۰ صورت گرفته بود: فیلم «فاشیسم معمولی» ساخته فیلم‌ساز برجسته شوروی، میخائیل رم، به یک بررسی کلاسیک و گذشته‌نگر درباره فاشیسم تبدیل شده بود. اما سوکوروف از قدرت بیانگر تصاویر مستند به شیوه‌ای کاملاً متفاوت استفاده می‌کند. او به دنبال جمع‌آوری مطالب برای ترسیم تصویری گسترده از جنایات نازی‌ها نیست.

تظاهرات و آتش‌بازی در اول ماه مه، یکی از جشن‌های آیینی دوران شوروی، به عنوان گردهمایی شرکت‌کنندگان خسته از یک صحنه توده‌ای که بدون دستور کارگردان و بدون هیچ هدفی در حال فروپاشی است.

این فیلم اولین اثر بلند سوکوروف در استودیو لن‌فیلم است که بر اساس داستان کوتاهی از نویسنده معاصر شوروی، گریگوری باکلانوف، درباره دوران گذار از قدرت به زیردستی ساخته شده است.

مرثیه‌ای برای یک زن روستایی روسی به نام ماریا سمیونوونا واینووا. فیلم در دو فصل روایت می‌شود. فصل اول شامل برداشتی از ماریا سمیونوونا و صحنه‌هایی از رنگ‌های تابستانی است: درو کردن علف، آبتنی در رودخانه، کار در مزارع کتان و تعطیلاتی در کریمه. فصل دوم که ۹ سال بعد اتفاق می‌افتد، سیاه و سفید است و به چگونگی پایان زندگی ماریا سمیونوونا می‌پردازد. فضای فیلم روایتی غم‌انگیز و سوگوارانه دارد.

یک فیلم مستند درباره توسعه کشاورزی در منطقه گورکی: زندگی روزمره در یک سووخوز (مزرعه دولتی)، ساخت یک سد مخزنی و یک گلخانه.