برای ولیا چایکوسکایا، فیلم‌ساز مقیم استونی، قیام سال ۲۰۲۰ بلاروس صرفاً یک خبر نبود، بلکه مسئله‌ای کاملاً شخصی بود. در حالی که هزاران نفر در مینسک علیه رژیم بی‌رحم الکساندر لوکاشنکو به پا خاستند و پشت سر رهبر اپوزیسیون، سفیاتلانا تسیخانوسکایا، متحد شدند، ولیا نیز همان شور و تپش را فراتر از مرزها احساس کرد. او که قادر به بازگشت به خانه نبود، هم به یک ناظر و هم به یک شرکت‌کننده تبدیل شد؛ اقدامات همبستگی را در تالین سازماندهی کرد و رفته‌رفته خودش به عنوان یک سوژه وارد فیلمش شد. در قلب این داستان سه زن به نام‌های سفیاتلانا، نادزیا و ماشا حضور دارند که همسرانشان به عنوان زندانیان سیاسی حبس شده بودند و خودشان به عنوان چهره‌های محوری این جنبش ظاهر شدند. ایستادگی بی‌باکانه آن‌ها در برابر دیکتاتوری، بازتابی از تلاش خود ولیا برای رهایی از ترس موروثی سکوت، سرکوب و تبعید بود.

هر اتفاقی ممکن است در جاده‌های روسیه رخ دهد و دوربین‌های داشبورد خودروها دقیقاً همین را ثبت می‌کنند. ثبت تصاویر فوق‌العاده واقع‌گرایانه، به تصویری قدرتمند از شخصیت ملی روسیه تبدیل می‌شود؛ با انتظار همیشگی‌شان برای معجزه و برخورد عادی‌شان با درام‌های واقعی. جنگلی در آتش به عنوان نمادی از جهنم روسیه، یک تانک نظامی در کارواش و تعقیب و گریز خودروها در نزدیکی کرملین که با دوربین داشبورد ضبط شده است، آن هم درست هم‌زمان با زمانی که بوریس نمتسوف، رهبر اپوزیسیون سیاسی، در نزدیکی کرملین به ضرب گلوله کشته شد. دوربین داشبورد، زندگی را در ناب‌ترین شکل خود و به عنوان یک ناظر بی‌طرف به تصویر می‌کشد.