فیلم مستندی درباره گروه شماره یک راک بی‌کلام جهان یعنی «د ونچرز». داستان به شهرت رسیدن آن‌ها در دهه ۱۹۶۰ تا به امروز، در حالی که شصتمین سالگرد نواختن بهترین موسیقی گیتار راک تمام دوران را جشن می‌گیرند.

این مستند به بررسی مجله موسیقی تاثیرگذار «کریم» از زمان راه‌اندازی‌اش در دیترویت در سال ۱۹۶۹ تا مرگ نابهنگام ناشر آن، بری کریمر، در سال ۱۹۸۱ می‌پردازد.

هیچ گروه دیگری در تاریخ راک اند رول نتوانسته با ترکیب ضرب‌آهنگ‌های بدوی و سنگین، سایکدلیای تند و تیز و بلوزابیلی خشن گروه «د استوجز» رقابت کند؛ آن هم همراه با ترانه‌های موجز و پر از اضطراب و خواننده‌ای که مانند یک پلنگ غران و خودنما، گویی ترکیبی از نیژینسکی، بروس لی، هارپو مارکس و آرتور رمبو را در خود جای داده است. هیچ پیشینه‌ای برای د استوجز وجود نداشت، در حالی که امروزه پیروان الهام‌گرفته از آن‌ها بی‌شمارند. این فیلم بستر ظهور موسیقیایی، فرهنگی، سیاسی و تاریخی آن‌ها را به تصویر می‌کشد و ماجراها و بدبیاری‌هایشان را در کنار الهام‌بخش‌هایشان و دلایل چالش‌های تجاری اولیه و میراث ماندگارشان روایت می‌کند.

«دنی می‌گوید» مستندی است که از سفر شگفت‌انگیز دنی فیلدز پرده برمی‌دارد. فیلدز نقش بسیار مهمی در موسیقی و فرهنگ ایفا کرده و با گروه‌های تاثیرگذاری چون د دورز، د ولوت اندرگراوند، د استوجز، ام‌سی۵، نیکو، رمونز و فراتر از آن‌ها همکاری داشته است.

آلیس کوپر که در دهه ۱۹۷۰ با موهای بلند و لباس‌های پولک‌دوزی‌شده از صحنه موسیقی دیترویت ظهور کرد، هارد راک را با چاشنی نمایشگری احیا کرد و در عین حال، با نمایش‌های تئاتری عجیبی مثل سر بریدن مرغ و خوردن نوزادان مرده، لرزه بر اندام آمریکای سنتی انداخت و جایگاه خود را به عنوان نماد گلم متال تثبیت کرد. مستند «آلیس کوپر فوق‌العاده» که با ظرافت تمام از تصاویر آرشیوی کمیاب ساخته شده است، داستان مرد پشت این گریم یعنی وینسنت فورنیه را روایت می‌کند؛ پسر یک مبلغ مذهبی که در چنگال هیولای ساخته دست خودش گرفتار شد.

پیش از «بد برینز»، «سکس پیستولز» یا حتی «رامونز»، گروه «دث» وجود داشت. این گروه که در اوایل دهه ۷۰ توسط سه برادر نوجوان اهل دیترویت تشکیل شد، به عنوان اولین گروه پانک سیاه‌پوست شناخته می‌شود و برادران هکنی یعنی دیوید، بابی و دنیس، اکنون پیشگامان این سبک محسوب می‌شوند. اما تا همین اواخر، یعنی زمانی که یک نوار دموی خاک‌گرفته متعلق به سال ۱۹۷۴ پس از نزدیک به ۳۰ سال از اوج فعالیت گروه، از اتاق زیرشیروانی بابی پیدا شد، کسی خارج از گروه کوچکی از علاقه‌مندان پانک حتی نام آن‌ها را هم نشنیده بود.