ما در آخرین ساعات زندگی پازولینی همراه او هستیم؛ در حالی که با خانواده و دوستان محبوبش گفتگو میکند، مینویسد، مصاحبهای بیرحمانه و صادقانه انجام میدهد، با نینتو داولی غذا میخورد و با آلفارومئوی خاکستریرنگ خود در خیابانها پرسه میزند. در طول این جریان، زندگی و هنر پازولینی مدام منعکس شده و در هم میآمیزند تا جایی که به یک واحد یگانه تبدیل میشوند.