آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

مونیک و میشل پینسون شارلوت، زوج جامعه‌شناس فرانسوی هستند که به خاطر پژوهش‌هایشان درباره افراد فوق‌ثروتمند به شهرت رسیده‌اند. آن‌ها بیش از پنجاه سال است که عاشقانه در کنار هم زندگی می‌کنند و اکنون دوران بازنشستگی مرفه خود را در خانه زیبایشان در حومه پاریس می‌گذرانند. آن‌ها می‌توانستند زندگی آرامی داشته باشند، اما وقتی هنوز سرمایه‌داری برای مبارزه وجود دارد، چطور می‌توان استراحت کرد؟

«بیست مروارید» داستان قدرتمندی از یک انجمن خواهری را روایت می‌کند. در سال ۱۹۰۸، نه زن سیاه‌پوست ثبت‌نام‌شده در دانشگاه هاوارد تصمیمی گرفتند که مسیر تاریخ را تغییر داد. این دانشجویان، انجمن خواهری آلفا کاپا آلفا را پایه‌گذاری کردند.

پرتره‌ای از یک مرد همجنس‌گرا که با ارواح گذشته‌اش روبرو می‌شود. میگل که ۳۷ سال پیش از جنگ و سرکوب گریخته بود، به لبنان بازمی‌گردد تا ردپای اشتیاق‌های پنهان، عشق نافرجام و احساسات عذاب‌آور گناه را دنبال کند.

هتوه تین و ثین شو، زوج متأهلی هستند که با دست‌های خالی، از چاهی که خودشان در زمین کنار خانه‌شان حفر کرده‌اند نفت استخراج می‌کنند. تعداد زیادی از این میدان‌های نفتی «سنتی» در سراسر میانمار پراکنده شده‌اند؛ جایی که مردم کشت محصول را رها کرده‌اند تا نفتی را که با دست از زمین پمپ می‌کنند، به فروش برسانند.

جک کلی برای جنگ ویتنام داوطلب شد. او به عنوان سروان ارتش، به طور منظم گروهان ۱۴۰ نفره خود را در گشت‌زنی‌های جنگل‌های نزدیک بین هوا هدایت می‌کرد. دستورات نسنجیده‌ای از فرماندهی عالی صادر شد: در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۶، سروان کلی باید دسته‌های خود را با فاصله ۱۰۰۰ متری از هم پخش می‌کرد تا در حین جستجوی نیروهای ویت‌کنگ، منطقه بیشتری را پوشش دهد. در طول گشت‌زنی، دسته سوم به یک گردان اصلی و مستقر از نیروهای ویت‌کنگ برخورد کرد. این دسته که تعداد دشمنانش تقریباً ۱۰ برابر آن‌ها بود، غافلگیر یک حمله شدید شد. جنگل‌های انبوه سه لایه و زمین گل‌آلود، نجات آن‌ها را تقریباً غیرممکن کرده بود. این فیلم سفری است برای درک آنچه پدر فیلم‌ساز و هفت بازمانده دیگر در سال ۱۹۶۶ از سر گذراندند و آنچه امروز نیز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. برخی در نوجوانی برای ارتش داوطلب شدند، برخی دیگر اعزام شدند و برخی سال‌ها بعد با امید به یافتن آرامش و تسکین به ویتنام بازگشتند.

این پرتره قدرتمند و ظریف درست به موقع برای بزرگداشت دویستمین سالگرد تولد هریت تابمن، فعال سیاسی و لغوکننده برده‌داری آمریکایی، منتشر می‌شود. بخش‌هایی از داستان او به خوبی شناخته شده است؛ تابمن که در برده‌داری متولد شده بود، فرار کرد و متعاقباً حدود ۱۳ ماموریت برای نجات تقریباً ۷۰ فرد برده، از جمله خانواده و دوستانش، با استفاده از شبکه‌ای از فعالان ضد برده‌داری و خانه‌های امن معروف به «راه‌آهن زیرزمینی» انجام داد. اما این فیلم عمیق‌تر می‌شود و روحیه و قدرت او را از طریق فعالیت‌هایش به عنوان پیشاهنگ و جاسوس اتحادیه در طول جنگ داخلی، فعالیت برای حق رای زنان و به عنوان شخصیتی بی‌نظیر که در هیچ قالبی نمی‌گنجید، به تصویر می‌کشد. استنلی نلسون، تاریخ‌نگار برجسته تجربه سیاه‌پوستان در سینمای مستند امروز، در کنار کارگردان مشترک، نیکول لندن، جزئیات تاریخی غنی و عمیقاً پژوهش‌شده‌ای را به داستان این زن خارق‌العاده اضافه می‌کند.

«صد سال به بالا» فیلمی است که به بررسی اشتیاق و اراده برای زندگی می‌پردازد. این مستند پرتره‌ای از مجموعه‌ای رنگارنگ از افراد بالای صد سال از سراسر جهان را به تصویر می‌کشد. آن‌ها بیش از یک قرن زندگی کرده و شاهد رویدادهای بزرگ تاریخی بوده‌اند، اما به جای غرق شدن در گذشته، به آینده چشم دوخته‌اند. با وجود تیک‌تاک اجتناب‌ناپذیر ساعت عمر، این صدساله‌ها به زندگی چنگ می‌زنند، با شور و شوق زندگی اهداف جدیدی تعیین می‌کنند و حاضر نیستند تسلیم فرسودگی بدن‌هایشان شوند. زمان برای آن‌ها هم دشمن است و هم دوست. آن‌ها بر بیماری‌ها غلبه کرده‌اند، همسران خود را از دست داده‌اند و برخی از آن‌ها حتی بیشتر از فرزندان خود عمر کرده‌اند. با این حال، این افراد فعال، کنجکاو و خلاق بالای صد سال، به طرز شگفت‌انگیزی در شروع دوباره هر روز جدید مهارت دارند.

میراث بیلی تیپتون، نوازنده جاز آمریکایی قرن بیستم و نماد ترنس، توسط گروه متنوعی از هنرمندان ترنس معاصر زنده می‌شود.

فیلم‌برداری شده در زمان انتشار گزارش بسیار منتظره پدیده‌های ناشناخته هوایی (UAP) در سال ۲۰۲۱، مستند «ناظران» گفتگویی جامع، به‌موقع و دگرگون‌کننده است که به اعماق پدیده بشقاب‌پرنده‌ها نفوذ می‌کند و سوالات سختی را که در قلب این معمای جهانی قرار دارد، مطرح می‌سازد.

در حالی که ماریا کارولینا تلس، فیلم‌ساز، با مرگ پدرش کنار می‌آید (مردی که همیشه از اینکه هرگز به خط مقدم جنگ جهانی دوم نرسیده بود افسوس می‌خورد)، دوربین خود را روی زندگی مرد دیگری متمرکز می‌کند که تجربه منحصربه‌فرد خود را به عنوان یک غیرنظامی در بحبوحه نبرد داشته است: عکاس جنگی برنده جایزه، آندره لیونه.