آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

یک مصاحبه رادیویی با پیتر کوشینگ که تصور می‌شد برای همیشه گم شده است، به همراه نظرات دوستان و همکارانش ارائه می‌شود.

شرحی از سفرهای جهانی و یافته‌های فرهنگی منحصربه‌فرد هنری گلاسی، فولکلورشناس مشهور آمریکایی.

فیلم «آلیس هنوز مرده است» روایتی صمیمی و بی‌پرده از سوگواری است که داستان قتل یک عزیز را از دیدگاه خانواده قربانی بازگو می‌کند. از لحظه ابلاغ خبر توسط کارآگاه به خانواده تا مواجهه با قاتل در دادگاه، ما شاهد درد، خشم و دل‌شکستگی هستیم که یک خانواده در طول تحقیقات این کابوس باید تحمل کنند. فیلمساز که برادر مقتول (آلیس استیونز) است، در این ادای احترام، در نهایت این سوال را مطرح می‌کند که آیا اصلاً پس از چنین واقعه تراژیکی، امکان ادامه زندگی وجود دارد یا خیر.

برای ارتقای بدن و زندگی خود تا کجا حاضر هستید پیش بروید؟ تونی هیوز، بدنساز و کارآفرینی که با نام دکتر تونی هیوج نیز شناخته می‌شود، با آزمایش کوکتل‌های متنوعی از داروهای غیرقانونی تقویت‌کننده عملکرد در طول زندگی‌اش، قصد دارد ثابت کند که استروئیدها گام منطقی بعدی برای پیشرفت تکامل انسان هستند. مستند «ارتقایافته» با ثبت وقایع یک پرونده حقوقی و کیفری علیه شرکت مکمل‌های جنجالی او به نام «ان‌هنسد اتلت»، اعماق روان‌شناختی مردی را بررسی می‌کند که معتقد است دولت علیه او و سایر افراد هم‌فکرش توطئه کرده است؛ افرادی که می‌جنگند تا ثابت کنند استروئیدها در صورت استفاده صحیح نه تنها سالم، بلکه ضروری هستند و باید برای بهبود کیفیت زندگی در ایالات متحده قانونی شوند.

در دهه ۱۹۷۰ نیویورک، عکاس مارتا کوپر برخی از اولین تصاویر گرافیتی را در زمانی ثبت کرد که شهر علیه آن اعلام جنگ کرده بود. دهه‌ها بعد، کوپر به مادرخوانده تأثیرگذار یک جنبش جهانی از هنرمندان خیابانی تبدیل شده است.

«با یک هوش مصنوعی، باید جملات خود را کوتاه و دقیق نگه دارید.» این توصیه‌ای است که به چاک داده می‌شود، وقتی که دارد شریک رباتیک جدید خود یعنی هارمونی را تازه از کارخانه تحویل می‌گیرد. در آن سوی دنیا در توکیو، ربات بامزه پپر با مادربزرگ ساکورایی زندگی می‌کند؛ رباتی که پسرش برای او تهیه کرده تا کمتر احساس تنهایی کند. اما به زودی مشخص می‌شود که پپر شخصیتی نسبتاً لجباز دارد. ما چگونه با هوش مصنوعی زندگی خواهیم کرد؟ چه چیزی به دست می‌آوریم و چه چیزی را از دست می‌دهیم؟ این مستند دنیای فردا را امروز به ما نشان می‌دهد.`

مایا در سن ۱۲ سالگی تمام موهای خود را از دست داد و ظرف چند هفته کاملاً کچل شد. تشخیص پزشکان بیماری آلوپسی آره‌آتا بود؛ بیماری‌ای که باعث می‌شود بدن مایا هر تار مو را به عنوان یک جسم خارجی پس بزند. دو سال بعد، او به کچلی خود عادت کرده است، اما تابستان دوران سختی برای اوست. هوا گرم‌تر از آن است که بتوان زیر کلاه‌گیس یا کلاه پنهان شد. در این زمان مایا احساس برهنگی می‌کند و از خود می‌پرسد: دیگران مرا چگونه می‌بینند؟ آیا من همین‌طور که هستم خوبم؟ آیا من زیبایم؟ مایا برای یافتن پاسخ این سوالات، درست مثل دوستانش سلفی‌های زیادی می‌گیرد. در میان لایک کردن‌ها، ورق زدن‌ها و به اشتراک گذاشتن‌ها، این دختران در حال تبدیل شدن به زنانی جوان هستند. «سلفی من» مستندی است که سطوح خودپنداره و درک بیرونی مایا و دوستانش را بررسی می‌کند. این اثر درباره خودشیفتگی نیست، بلکه درباره جستجو و یافتن درون خود و در نهایت، دوست داشتن خود است؛ فیلمی در سبک بلوغ که با نگاهی به داستان مایا، خودشناسی یک نسل کامل را به تصویر می‌کشد.

جشنواره ایدفا و پیتر وینتونیک، فیلم‌ساز کانادایی، برای دهه‌ها رابطه نزدیکی با یکدیگر داشتند. او فردی سخت‌کوش بود و اغلب دور از خانه، به جشنواره‌های مختلف در سراسر جهان سر می‌زد. در سال ۲۰۱۳، او پس از یک بیماری کوتاه درگذشت. دخترش میرا با انبوهی از سوالات و جعبه‌ای پر از نوارهای ویدئویی که وینتونیک برای پروژه «اتوپیا» خود ضبط کرده بود، تنها ماند. او تصمیم گرفت تحقیق کند که پدرش چه نوع فیلمی را در ذهن داشته و آن را برای او به پایان برساند.

بیسبال برای رقبای سرسخت در کوشین، مسابقات ملی بیسبال دبیرستان‌های ژاپن، خود زندگی است؛ مسابقاتی که فارغ‌التحصیلان آن شامل ستاره‌های بیسبال آمریکا مانند شوهی اوتانی و بازیکن سابق یانکیز، هیدکی ماتسویی می‌شوند. این مسابقات حذفی که به اندازه مسابقات جهانی آمریکا محبوب است، حساسیت بسیار بالایی دارد. برای مربی میزوتانی، تمیز کردن زمین و خوش‌آمدگویی به مهمانان به اندازه تقویت مهارت‌های بیسبال اهمیت دارد و نشان‌دهنده نظم، فداکاری و تعهد تزلزل‌ناپذیر است. کارگردان، اما رایان یامازاکی، میزوتانی و تیمش را در تلاش برای قهرمانی در صدمین دوره سالانه کوشین دنبال می‌کند و در این مسیر، فراتر از بیسبال می‌رود تا قلب شخصیت ملی ژاپن را آشکار کند.

«رائول هولیا: جهان یک صحنه است» پرتره‌ای گرم و افشاگرانه از مسیر زندگی این بازیگر کاریزماتیک و پیشگام است؛ از زادگاهش پورتوریکو تا کانون خلاقیت نیویورک در دهه ۱۹۶۰، و رسیدن به شهرت در برادوی و هالیوود. دوران حرفه‌ای درخشان و جسورانه هولیا که سرشار از اشتیاق، اراده و شادی بود، با مرگ نابهنگام او در سن ۵۴ سالگی به شکلی تراژیک کوتاه شد.