آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

«انضباط دی.ای.» یک فیلم کوتاه ۱۶ میلی‌متری به کارگردانی گاس ون سنت است. این اثر بر اساس داستانی از کتاب «نابودگر!» نوشته ویلیام باروز ساخته شده که گاهی شبیه به یک نوآر بودایی به نظر می‌رسد: «دی.ای. روشی برای انجام دادن است. دی.ای. به سادگی یعنی انجام هر کاری به راحت‌ترین و آرام‌ترین شکلی که می‌توانید؛ که همان‌طور که در دی.ای. پیشرفت می‌کنید، خواهید دید سریع‌ترین و کارآمدترین راه نیز هست. می‌توانید همین حالا با مرتب کردن آپارتمان، جابه‌جا کردن وسایل یا کتاب‌ها، شستن ظرف‌ها، درست کردن چای یا دسته‌بندی کاغذها شروع کنید. دستپاچه نشوید، تکان ناگهانی نخورید و اشیاء را چنگ نزنید. انگشتان خونسرد و مسلط خود را طوری روی اشیاء بگذارید که انگار پلیس پیری با ملایمت در حال بازداشت کسی است.»

یک برنده جایزه نوبل در جستجوی خانه‌اش به شهر زادگاه خود بازمی‌گردد.

دوپهلویی‌های سیاسی، بازی‌های کثیف، میکروفون‌های مخفی، ماهواره‌های جاسوسی، شنود دفتر بیضی‌شکل رئیس‌جمهور و یک بمب هسته‌ای فروشی، همگی از عناصر این نگاه سریع، خنده‌دار و ترسناک به احتمالات موجود در عرصه‌های سیاسی امروز هستند. شان کانری در نقش پاتریک هیل، خبرنگار تلویزیونی، در یک تعقیب‌وگریز بین‌المللی بازی می‌کند تا دو سلاح هسته‌ای به اندازه چمدان را ردیابی کند و از شبکه پیچیده دخالت آشکار آژانس‌های دولتی آمریکا پرده بردارد.

در جریان یک کشتار یهودیان در لهستان در آستانه جنگ جهانی اول، گروهی از یهودیان از دست قزاق‌ها پناه می‌جویند. فراریان در یک مسافرخانه روستایی پنهان می‌شوند، در حالی که وحشت دارند هر لحظه ممکن است لو بروند.

یک ویولن‌نواز بااستعداد اما بی‌مسئولیت، زندگی مشترک خود را با الکلیسم و رفتارهای ضداجتماعی‌اش نابود می‌کند.

سه سکانس که می‌توانستند داستان‌های مجزایی را شکل دهند، به هم پیوند می‌خورند تا دیدگاه بزرگ‌تری درباره ماهیت واقعیت و سینما ارائه دهند. این سه اپیزود توسط یک گروه فیلم‌برداری در حین کار به یکدیگر متصل می‌شوند. در ابتدا، اعضای گروه معرفی می‌شوند که در حال ایفای نقش‌های دوگانه خود هستند؛ از یک سو مبلغان تحت حمایت دولت که حکومت و جامعه را ستایش می‌کنند و از سوی دیگر فیلم‌سازان مستقلی که روی فیلم خودشان کار می‌کنند. در بخش بعدی، آن‌ها در یک رستوران به دنبال مکان‌های مناسب برای فیلم‌برداری هستند که صاحب رستوران ترغیب می‌شود تا با لحنی طولانی و غم‌بار درباره زندگی فلاکت‌بار خود صحبت کند. در بخش پایانی، دو هنرور در پس‌زمینه یک صحنه، پشت میزی در یک رستوران نشسته‌اند. به تدریج برای یکی از آن‌ها روشن می‌شود مردی که با او سر یک میز نشسته، بیش از ۴۰ سال پیش در جریان جنگ جهانی دوم در یک اردوگاه کار اجباری نازی‌ها او را شکنجه کرده است.

داستان در میان جامعه اروپایی در یک کشور نامشخص در شمال آفریقا جریان دارد؛ مستعمره‌ای در آستانه ملی‌گرایی درست پیش از جنگ. ژولین روشل، دیپلمات فرانسوی، پس از ملاقات با کلودیلد دو واتویل، زنی با زیبایی مرموز، خود را کاملاً تسلیم و مسحور او می‌یابد. فرضیه محبوب اشمید مبنی بر اینکه عشق نوعی فرافکنی است، هرگز این‌چنین به تصویر کشیده نشده بود. آیا کلودیلد واقعاً همسر یک مقام فرانسوی است که اکنون در سیبری گرفتار شده؟ یا او همان هکاته، الهه جادوی سیاه و بلعنده پسران عربی است که دور از محله اروپایی‌ها با آن‌ها ملاقات می‌کند؟ تنها تصورات ما پاسخ این سوال را می‌دانند؛ برای دیگران، او فقط «زنی است که به شب چشم دوخته است». فیلم اشمید که بر اساس رمانی از پل موران (که شخصیت اصلی را بر اساس همسرش هلن خلق کرده بود) ساخته شده، به فضایی جادویی دست می‌یابد که در آن باورپذیری روان‌شناختی چندان مطرح نیست؛ فیلمی که خود را از درامی که به تصویر می‌کشد فاصله می‌دهد، درست همان‌طور که کلودیلد گریزپا به جنونی که خود برانگیخته پشت می‌کند.

در طول انقلاب فرانسه، گروهی شگفت‌انگیز از همسفران در یک کالسکه شریک می‌شوند و تلاش می‌کنند تا به چیزی برسند؛ شاید به خود زمان.

در لهستان دوران استالینیسم، تونیا که خواننده کاباره است، تصمیم می‌گیرد شب را به نوشیدن با گروهی از دوستانش بگذراند. صبح روز بعد، او بیدار می‌شود و می‌بیند که به دلایلی نامعلوم برای خودش، به عنوان یک زندانی سیاسی بازداشت شده است. در حالی که مأموران زندان او را بازجویی، شکنجه و تحقیر می‌کنند، او برای بقا و حفظ بی‌گناهی خود با امتناع از امضای اعتراف دروغین می‌جنگد. با گذشت سال‌های اسارت، رابطه او با زندانبانانش پیچیده‌تر می‌شود.

در قرن بیست و ششم، ساکنان آرمان‌شهر فردیت خود را از دست داده‌اند و با شماره شناخته می‌شوند. آن‌ها در خانه‌های شیشه‌ای زندگی می‌کنند که به پلیس سیاسی، موسوم به «نگهبانان»، اجازه می‌دهد به راحتی آن‌ها را زیر نظر داشته باشند. همه آن‌ها لباس‌های متحدالشکل می‌پوشند و معمولا یکدیگر را با شماره صدا می‌زنند. آن‌ها از غذاهای مصنوعی تغذیه می‌کنند و در ساعت استراحت، چهار نفره در یک صف با سرود «حکومت واحد» که از بلندگوها پخش می‌شود رژه می‌روند. از آنجا که آن‌ها اجازه دارند در ساعت خاصی (معروف به ساعت رابطه جنسی) پرده‌های خانه‌های شیشه‌ای خود را بکشند. در رأس حکومت واحد شخصی به نام «ولی‌نعمت» قرار دارد که هر سال با رای تقریبا اتفاق آرا توسط کل جمعیت ابقا می‌شود. اصل راهنمای این حکومت این است که خوشبختی و آزادی با هم ناسازگارند.