آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

کریس دلیا، کمدین مهارناپذیر، نگاه خود را به وقایع مهم زندگی مانند ازدواج، بچه‌دار نشدن و خریدن شلوار برای دوستانش بازنگری می‌کند.

هوپ برای رسیدگی به امور دوست صمیمی‌اش ریچل که به تازگی به قتل رسیده، زندگی آرام خود در حومه شهر را رها کرده و راهی نیویورک می‌شود. او نمی‌داند که در حال کشیده شدن به گردابی از دسیسه‌هاست، جایی که هیچ چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست؛ از جمله اتفاقی که برای ریچل افتاده است. این گرداب در نهایت به نبردی برای نجات جان خود هوپ تبدیل می‌شود.

مرد جوانی که در یک انبار زیرزمینی در شهر کار می‌کند، شواهدی از یک قتل پیدا می‌کند و سوگند یاد می‌کند که قاتل را به دست عدالت بسپارد.

چهار دوست به نام‌های شان، وینسنت، لنی و جودی خود را در بن‌بست می‌بینند. آن‌ها که در دنیای گرگ‌ومیش شیفت‌های کاری شبانه دائمی گرفتار شده‌اند، در کافه محلی دور هم جمع می‌شوند، قهوه می‌نوشند و با تماشای موفقیت‌های بی‌وقفه وینسنت در جذب زنان خود را سرگرم می‌کنند. به نظر می‌رسد امیدی به تغییر نیست... تا اینکه وینسنت به طور تصادفی با دوست‌دختر شان رابطه برقرار می‌کند.

پائولا، بازرس بنیاد میراث تاریخی، از یک کشتی متروکه در یک اسکله متروک بازدید می‌کند و با ویگز، نگهبان غیرعادی و خودخوانده کشتی آشنا می‌شود. از همان ابتدا، دنیای پائولا به یک کابوس بی‌قرار تبدیل می‌شود.

مستند مدلین اندرسون بینندگان را به خط مقدم جنبش حقوق مدنی در جریان اعتصاب کارکنان بیمارستان چارلستون در سال ۱۹۶۹ می‌برد؛ زمانی که ۴۰۰ زن سیاه‌پوست با دستمزد پایین برای درخواست به رسمیت شناخته شدن اتحادیه و افزایش حقوق دست به اعتصاب زدند و خود را در تقابل با گارد ملی و دولت ایالتی دیدند. اندرسون شخصاً در این اعتصاب در کنار چهره‌های برجسته‌ای چون کورتا اسکات کینگ، رالف آبرناتی و اندرو یانگ، که همگی وابسته به کنفرانس رهبری مسیحی جنوبیِ مارتین لوتر کینگ بودند، شرکت کرد. فیلم اندرسون شجاعت و تاب‌آوری اعتصاب‌کنندگان و حمایتی را که از سوی جامعه سیاه‌پوستان محلی دریافت کردند نشان می‌دهد. این اثر یک سند تصویری ضروری از این لحظه مهم در تاریخ حقوق مدنی و حقوق زنان است. این فیلم همچنین به عنوان اولین مستند تلویزیونی درباره حقوق مدنی که توسط یک زن رنگین‌پوست کارگردانی شده، شناخته می‌شود و جایگاه خود را در تاریخ سینمای آمریکا تثبیت کرده است.

آیا یک روز می‌تواند تمام آینده و زندگی شما را شکل دهد؟ مستندی بلند درباره سیستم آموزشی کره جنوبی.

این پنجره شما رو به سوی جهان هستی است. هابل در آوریل ۱۹۹۰ با شاتل فضایی دیسکاوری به فضا پرتاب شد. رهاسازی آن در مداری در ارتفاع بیش از ۵۰۰ کیلومتری زمین، تولد یکی از بزرگ‌ترین رویاهای بشریت بود؛ قرار دادن یک تلسکوپ در فضا، بسیار بالاتر از اثرات تارکننده جو، تا به شفاف‌ترین نمای ممکن از کیهان دست یابیم. اما در ماه‌های بعد مشخص شد که این رویا به یک کابوس تبدیل شده است، چرا که معلوم شد آینه هابل نقص دارد. سه سال تلاش سخت و اراده عظیم انسانی برای سازماندهی یک ماموریت نجات جهت رفع این نقص سپری شد. نتایج خیره‌کننده بود و کامل‌ترین نمای تاریخ از جهان هستی را ارائه داد. این داستان زنان و مردانی است که هابل، مشهورترین ابزار علمی تاریخ را طراحی کردند، ساختند، تعمیر کردند و به کار انداختند.

فیل گرابسکی، کارگردان برنده جایزه، در این مستند نگاهی تازه و جدید به محبوب‌ترین هنرمند جهان از زبان خود او می‌اندازد. مستند «من، کلود مونه» با استفاده از نامه‌ها و دیگر نوشته‌های خصوصی مونه، شناخت جدیدی از مردی ارائه می‌دهد که نه تنها تابلوی آغازگر جنبش امپرسیونیسم را خلق کرد، بلکه شاید تاثیرگذارترین و موفق‌ترین نقاش قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. با وجود این موفقیت و شاید به دلیل آن، زندگی مونه داستانی گیرا از مردی است که در پشت بوم‌های درخشان و آفتاب‌خورده‌اش، از افسردگی، تنهایی و حتی افکار خودکشی رنج می‌برد. سپس، با تکامل هنر او و علاقه‌اش به باغبانی که به شکوه باغش در ژیورنی انجامید، شوخ‌طبعی، بینش و عشق او به زندگی آشکار می‌شود. این مستند که در پاریس، لندن، نرماندی و ونیز فیلم‌برداری شده، یک غوطه‌وری سینمایی در برخی از محبوب‌ترین و نمادین‌ترین صحنه‌های هنر غربی است.

برنامه «نمایشگاه روی پرده» پنجمین فصل خود را با «کانالتو و هنر ونیز» آغاز می‌کند؛ سفری همه‌جانبه به درون زندگی و هنر نقاش مشهور مناظر ونیز. هیچ هنرمندی بهتر از جووانی آنتونیو کانال، معروف به کانالتو، نتوانسته است جوهر و جذابیت ونیز را به تصویر بکشد. مجموعه بی‌نظیر شامل بیش از ۲۰۰ نقاشی، طراحی و چاپ دستی به نمایش درآمده، بینشی بی‌همتا از هنر کانالتو و معاصرانش و شهری که او در به تصویر کشیدنش به استادی رسید، ارائه می‌دهد. این فیلم همچنین فرصتی را برای ورود به دو اقامتگاه رسمی سلطنتی، یعنی کاخ باکینگهام و قلعه وینزر، فراهم می‌کند تا اطلاعات بیشتری درباره این هنرمند و جوزف اسمیت، مردی که کانالتو را به بریتانیا معرفی کرد، به دست آوریم.