آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

تصویری فانتزی از والرین بروفچیک، فیلم‌ساز مولف لهستانی؛ بورو دنیایی بی‌رحم و وقیح را کشف می‌کند. او ماجراهایی پیش‌پاافتاده اما رنگارنگ را تجربه می‌کند، پرندگان اروتیک و دوربین‌های ارگانیک را در الفبایی وهم‌آلود لمس می‌کند.

صدا را بالا ببر، فصیح صحبت کن، یک گفتمان بساز و از آن دفاع کن؛ ابزارهایی که در زندگی به همان اندازه که ضروری هستند، ساختنشان هم هیجان‌انگیز است. در پاریس، تاریخ مسابقه «الوکوئنتیا» نزدیک است؛ یک رقابت سخنوری که در آن جوانانی که دقیقاً از طبقه مرفه نیستند، قدرت خود را محک می‌زنند.

گروهی از کارگران اجباری که توسط نازی‌ها برای کمک به ساخت دفاع ساحلی‌شان در سال ۱۹۴۴ به کار گرفته شده‌اند، با پیاده شدن نیروهای متفقین در نرماندی در روز دی‌دی، در یک پناهگاه زیرزمینی گرفتار می‌شوند. آن‌ها انبارهای عظیمی از غذا پیدا می‌کنند، اما شمع به اندازه کافی ندارند. خاموش شدن تدریجی نور با افزایش بی‌حوصلگی، بیماری و حسادت آن‌ها در طول دوران اسارتشان همزمان می‌شود. بر اساس رمانی به نام «پناهگاه بتنی» نوشته ژان پل کلبر.

ویکتور ۶۵ ساله، کمی دیوانه و یکی از بهترین سرآشپزهای فرانسه است. وقتی او متوجه می‌شود که به یک بیماری قلبی جدی مبتلا شده، به دنبال جانشینی می‌گردد تا کنترل رستورانش را به او بسپارد.

در سال ۱۹۸۱، واو هالند و چند هکر دیگر، «کلوپ کامپیوتر آشوب» (CCC) را در هامبورگ تأسیس کردند. این متفکران مستقل و دگراندیش با الهام از رویاپردازان فناوری در کالیفرنیا، خود را متعهد به اخلاق هکری دانستند: تمام اطلاعات باید آزاد باشند؛ از داده‌های عمومی استفاده کنید و از داده‌های خصوصی محافظت کنید. اما همه از این قوانین پیروی نکردند. فناوری کامپیوتر هنوز در مراحل اولیه خود بود و اینترنت نوظهور به بستری برای نمایش آرمان‌شهرهای اجتماعی تبدیل شد. چه بر سر آن‌ها آمد؟ داستان هکرهای آلمانی که توسط خودِ قهرمانان داستان در مونتاژی از تصاویر و صداهای آرشیوی روایت می‌شود.

جنگلی سرسبز و ساختمانی مخروبه، صحنه‌ای ایده‌آل برای یک فیلم اعترافی است که روایت‌گری سنتی را به چالش می‌کشد و فراتر از گفتگو درباره سینما می‌رود. تسای مینگ-لیانگ و بازیگرش، لی کانگ-شنگ، اعتراف می‌کنند و اثری را به نمایش می‌گذارند که در آن توجه و کندی با ریتم خاطره هم‌نوا می‌شوند. پرده‌برداری از فیلم‌سازی تسای مینگ-لیانگ: از «سگ‌های ولگرد» تا صمیمانه‌ترین یادداشت‌های رابطه میان کارگردان و بازیگر.

«علی در سرزمین عجایب» وضعیت کارگران مهاجر در پاریس دهه ۱۹۷۰ را آشکار می‌سازد. این اثر فریادی از سر خشم علیه استثمار و نژادپرستی است و بدون هیچ سازشی، نقش دولت فرانسه، رسانه‌ها، سرمایه‌داری و استعمار را در این سیستم سلطه که آسیب‌دیدگانش را در هم می‌کوبد، به چالش می‌کشد. در این جستار تجربی درباره وضعیت مهاجران الجزایری در فرانسه‌ی دوران ژیسکار دستان در اواسط دهه ۱۹۷۰، هر انتخاب زیبایی‌شناختی دارای یک انگیزه سیاسی دقیق و ملموس است و به شخصیتی تجسم و صدا می‌بخشد که در سینمای تجربی آن زمان کاملاً غایب بود: کارگر مهاجر. ابوده یکی از فرزندان مهاجرانی است که در فیلم دیده می‌شود و نه صرفاً یک فعال در خدمت یک هدف؛ به همین دلیل است که احساسات نهفته در ژست تجربی او، که آن را به صورت تماشاگر می‌کوبد، از وحشی‌گری حک‌شده در بدنش و از خشمی سیراب‌ناپذیر که در نگاهش خانه کرده، سرچشمه می‌گیرد.

جولز به تازگی یک دهکده جادویی و عجیب با تم کریسمس و یک مزرعه درخت کریسمس را که مادربزرگش برای او به ارث گذاشته، به دست آورده است. او قصد دارد آن را بفروشد و از سود آن برای خرید خانه رویایی خود در شهر نیویورک استفاده کند. اما هر چه جولز بیشتر در مزرعه می‌ماند و بیشتر متوجه می‌شود که سرزمین کریسمس برای بسیاری از خانواده‌ها چقدر اهمیت داشته است، بیشتر در تصمیم خود برای فروش آن دچار تردید می‌شود.

با پخش شدن شایعه حضور یک قاتل زنجیره‌ای فراری، یک افسر پلیس خارج از خدمت باید یک شاهد سالخورده را که در منطقه‌ای دورافتاده در اوگاندا زندگی می‌کند به شهر بازگرداند. در طول مسیر، پلیس مرد مجروحی را سوار خودرو می‌کند. مسافر در راه شهر، ماجراهایی را که منجر به مجروح شدن او در وسط جاده شده برای پلیس تعریف می‌کند. اما همان‌طور که با این شخصیت‌های مرموز در ماشین همراه می‌شویم، لوکمان علی کارگردان به ما نشان می‌دهد داستان‌هایی که آن‌ها تعریف می‌کنند تنها روایت‌هایی ناقص و تکه‌تکه از رویدادهای رخ‌داده است و شاید حقایقی در پس حرف‌های هر یک از آن‌ها مدفون باشد.

یک بازیگر زن برای شرکت در مراسم تشییع جنازه پدربزرگش به زادگاهش می‌رود. او متوجه می‌شود که مکان‌ها و افراد گذشته‌اش با خاطرات ارزشمندی که از آن‌ها در ذهن داشت متفاوت هستند.